Düğümküme » kavramsal

Şu an Vancouver’da gerçekleşmekte olan performans sanatları bienalinde sanatçı Sal Randolph “Bedava Para(Free Money)” adlı işi için insanlar ile buluşarak onlara bir miktar karşılıklı ve karşılıksız para verdi.

Sal Randolph para dağıtacağı kişiler ile önce randevulaştı. Daha sonra bir kafe ortamında buluşuldu ve bir miktar para el değiştirdi. Sanatçının ilk Free Money performansında toplam $1020 dağıtılmıştı.

Sanatçı ne kadar paranın el değiştireceğini başından bilemiyor. Bu daha çok o anki durumlara bağlı olarak değişiyor. Genellikle iki seçenek sunuluyor; $100 al ve başka birine geçir veya $20 alıp cebine koy. Sal Randolph bu işi ile katılımcıyı bir bakıma ikili finansal bir ilişki içersine sokuyor.

Not. Sal Randolph’dan para almak istiyorsanız, kendisine email atmanız gerekiyor. Sanatçının websitesinde şu an için tüm kontenjanın dolmuş olduğu yazılı. Ama yine de email göndererek sıraya girebileceğiniz de eklenmiş.

LACMA‘da bu sıralar John Baldessari‘nin hem tasarımını yapmış olduğu, hem de günümüzün birçok tanınmış sanatçısı ile beraber katıldığı Magritte ve Çağdaş Sanat adlı sergiye, 80 ve 90′ların `süperstar´ sanatçısı Jeff Koons da, René Magritte’in şömineden çıkan bir treni betimlediği Durmuş Zaman tablosunun önüne yerleştirilmiş çelik döküm bir tren heykeli ile katılıyor. Bu sergi, Koons’un yeni projesi için bir çıkış noktası olmuş gibi görünüyor.

Koons ve LACMA direktörü Michael Govan, şubat ayının başında başka bir tren projesinin sunumunu yaptılar. Bu projede Los Angeles’ta LACMA binasının yanına yerleştirilecek 49 metre yüksekliğinde bir vince gerçek boyutlarda bir trenin asılması planlanmış. 1 milyon doların üstünde bütçesi ile başlanmaya hazır bulunan proje onaylanıp hayata geçerse, dikey olarak asılacak 21 metre uzunluğundaki 1943 Baldwin 2900 modeli buharlı lokomotifin bu kopyası, her gün 12:00, 15:00 ve 18:00 saatlerinde makina sesi ve buhar çıkararak bir saat kulesi işlevi görecek. Koons, trenin bir replika olmasına rağmen izleyicide yaratacağı deneyimin gerçek ve eşsiz olacağını söylüyor. New York, Los Angeles, Londra, Paris gibi şehirlerin kamusal mekanlarında yeni medya eserlerini gitgide daha sık görmekte isek de, bu tren projesi benzeri dinamik ama `analog´ işler, belki de kullandıkları teknolojinin artık pek yeni olmaması nedeniyle fikirlerin yeniliğini daha zor kıldıklarından, hem zamanımıza uygun hem de olgun ve kalıcı eserler olarak görülebiliyorlar.