Bilim ve Teknik iki ayrı kapak, kaynak Radikal gazetesi

Türkiye’nin en köklü popüler bilim yayını Bilim ve Teknik, 1967 yılından bugüne yayınlanıyor. Ne var ki, Tübitak’ta uzun dönemdir devam eden siyasileşme söylemlerinin devamında gündeme atılan iddialar ve haberler, 469. sayısının dergi tarihindeki en çok konuşulan sayılardan biri olacağını düşündürüyor.

Televizyonun Türkiye’ye gelişi, Ay’da ilk insan adımları gibi bir çok konunun Türkiye kamuoyu tarafından her yönüyle öğrenilmesini sağlayan, 40 yıldan fazla bir zamandır olagelen her tür bilimsel gelişmeyle, teknolojik buluşlar, keşiflerle ilgili yaptığı yayınlarla bu alanda Türkçe terminoloji oluşmasına ve bu konuların, kavramların halk tarafından öğrenilmesine büyük katkıları olan bir yayın Tübitak Bilim ve Teknik dergisi.

Bu ay yayınlanan 469. sayının hazırlık süreci, yaygın basının 10 Mart günü haberdar olabildiği şekliyle bir milat haline gelecek olaylara tanıklık etti. Aslında Tübitak’a yakın çevrelerde, dergicilik/yayıncılık dünyasında neredeyse üç hafta önce duyulmuş olan olay, o günlerde konu edilmemişti. Bunun gazetecilik ve seçimlerle ilişkisiyse ayrı tartışmalar. Hepsinden önce olan bitenin kısa bir özetini yapalım.

Darwin Kapağı Tartışması

İddialara göre, Mart 2009 sayısı için kapakta 2009 yılının UNESCO tarafından Darwin Yılı olarak ilan edilişi haberine ve buna bağlı olarak “Türlerin Kökeni” eserinin tarihçesine, Darwin’e ilişkin bir dosyayı duyurmaya hazırlanan dergiyi gören TÜBİTAK Başkan Yardımcısı ve Bilim Teknik Dergisi Yayın Kurulu üyesi Ömer Cebeci, Sorumlu Yazı İşleri Müdürü Çiğdem Atakuman’ı çağırmış, dosyanın çıkarılması, kapakta bu ayın ikinci teması olarak öne çıkan Küreselleşme’ye yer verilmesi talimatlarını vermiş ve görevinden alındığını düşünmesini sözlü olarak ifade etmiş. Bu anlatım, gazetecilerin çeşitli kaynaklara dayandırarak yaptıkları öyküleştirme… (Radikal, NTVMSNBC, Milliyet)

İddiada ismi geçen Dr. Çiğdem Atakuman, Tübitak’ta Bilim ve Toplum Daire Başkanlığı görevini vekaleten yürüten, kurumun yayınevinde efsaneleşmiş Popüler Bilim Yayınlarının müdürü olarak çok başarılı bir seriye imza atan bir yayıncı/bilim insanı. Prof. Dr. Ömer Z. Cebeci de, bilim kurulu üyeliği de dahil bir çok yönetim sorumluluğuna ek olarak Tübitak başkan yardımcısı.

CHP Antalya Milletvekili Hüsnü Çöllü, bu uygulamanın iddia edildiği biçimde gerçekleşip gerçekleşmediğini, gerçekleştiyse hangi şartlarda ve hangi irade tarafından gerçekleştirildiğini mecliste tartışmaya açtı. Gerçekten de, iddiaların doğruluğu ihtimalinde bir başkan yardımcısının Tübitak’ta bu şekilde bir yetkiye sahip olup olmadığı önemli bir tartışma konusu.

Bilim ve Siyaset İlişkisi

Tübitak’ta nicedir bir siyasi kadrolaşma olduğuna dair tartışmalar devam etmekteydi. Bir yandan atamalar eleştirilirken, bir yandan zaman geçtikçe atanmış kişilerin icraatlarında kurum geleneklerine çok ters düşen herhangi bir eyleme rastlanmamasının sonucu olarak iddiaların abartılı olduğunu düşünmeye başlayanlar da olmuştu. Yine kuruma yakın kaynaklar, AKP’nin bir siyasi kadrolaşma konusunda “vitrin” Nükhet Yetiş’e değil, “muhafazakar” Ömer Cebeci’ye daha çok güvenebileceği gerçeğinin farkındaydı. Attığı her adım muhalefet tarafından takip edilen Yetiş’in yanında, başkan yardımcısı sıfatıyla çok daha az dikkat çeken Cebeci’nin seçimlerden önce tüm muhafazakar kamuoyuna bir jest olarak yaptığı söylenebilecek bu hareket, iddiaları doğrular nitelikte. Ortada sorunlu bir müdahalenin varlığı da, NTV Bilim dergisinin apansız ve tam kadro eski Bilim ve Teknik dergisi tarafından çıkarılıyor olması sayesinde daha ikna edici görünmeye başlıyor.

Bu olayların Tübitak’a yakın çevrelerde ve dergicilik camiasında çoktandır bilindiğini yazının başında belirtmiştik. İşin bu boyutu, sansasyonel haberin gölgesinde bambaşka bir yönde devam ediyor. Mart 2009′dan itibaren bir popüler bilim dergisi çıkartmaya başlayan ve bunun için herhangi bir tanıtım faaliyetine henüz girişmediği gözlenen NTV Yayınlarının, bu dergiyi emanet ettiği kadroyu görenler, Tübitak’ta bazı olaylar döndüğünü çoktan anlamıştı. Zira bugün NTV Bilim künyesinde gördüğünüz isimler, bir ay öncesinde Tübitak Bilim ve Teknik dergisindeki isimlerle tamamen aynı. Bu toplu transferin perde arkasında Mart sayısı konusunun yer aldığına dair iddialar da epeydir kulislerde konuşuluyordu.

Haber değeri ve değerli haber yaratma yeteneği

Memlekette faks/e-posta (ki kişisel tecrübe ikisi de aynı anda… zira faks haber yapmalarını, e-posta kopyalamalarını sağlıyor) yoluyla gönderilen bültenleri kopyala-yapıştır ile mizampaja oturtmaya nicedir gazetecilik faaliyeti gözüyle bakıldığı için, “yahu koca Bilim ve Teknik dergisi neden topluca başka bir yayın organına transfer oldu?” sorusunu sormak iki haftadan uzun sürdü gibi görünüyor. Büyük olasılıkla kişisel nedenlerle, bu olayı ayrıca duyurma gerekliliği hissetmeyen kadronun da ayrılma/transfer yolunda bir duyuru yapmaması gazetelerin işini zorlaştırmış tahminen…

Peki gazeteleri hazırlanmış içeriği derlemek dışında (biraz abartırsak bir rss okuyucu kadar ancak işlevselliği olan) bir haber anlayışına sahip, bilim yayıncılığı alanında zaten son derece az kaynak ayırmakta olan bir ülkede, asıl sorun gerçekten bu yaşananların siyaset boyutu mu?

Meselenin siyasetin Türkiye’deki dar kulvarında, üstelik de bu denli yobazca ve sığ bir tartışma üzerinden şekillenmesi ve sonuçları, böyle bir sansürün mümkün olmasından  daha korkunç ve ürkütücü denilebilir.

Ne yazık ki, basit bir sansür ve onun arka planındaki siyasi komploların çok daha derininde başlayan bir çürüme var. Büyük olasılıkla bu tür çekişmeleri çok daha doğal karşılayan yayın kurulu, ayrılıp bildikleri işi yapmaya devam ederken bu nedenle bir sansasyon peşinde koşmadılar.

Raşit Gürdilek imzalı bir basın bülteni bu bombayı iki hafta önce de patlatırdı. Oysa kendisi bu konudaki sorulara hala “ben yayın yönetmeniyken kimsenin dergiye müdahale etmesi mümkün olmadı” demeyi yeterli görüyor. Satır arasında “gerektiğinde çektim, gittim, ama müdahale ettirmedim” mesajı gizli diye yorumlanabilir elbette, ama önemli olan burada bu dergiyi yaratan kadronun niyetini doğru anlamak diye düşünüyorum.

Bilim yayıncılığında, hele de böyle bir ülkede yaşarken en temel motivasyon _bence_ karanlıklarla, cehaletle savaşmak ve bir şekilde insanlığa ait bilgiyi, insanlara sunabilmenin yollarını bulmak olabilir mi?

Olayı magazinleştirmektense bir anda tüm ekibini toplayarak, istediği dergiyi çıkarmaya devam edebileceği başka bir yayıncı bulan Gürdilek’in kararını böyle yorumlamak da mümkün ve ekip bu anlamda tutarlı ve başarılı bir karar vermiş gibi görünüyor. Bu tür inatçı tutumlara ihtiyacımız da, geç de olsa patlayan magazin bombasının etkileriyle ortaya çıkıyor:

Kamusal Alanda Yankılar

Bu olayı haberleştiren yayın organlarının okuyucu yorumlarına baktığımızda, memlekette giderek muhafazakarlaşan kamuoyunun, bir siyasi anlayış olarak muhafazakarlıktan, bilinç düzeyinde gerçek bir cehalete doğru kaydığı görülebiliyor. Darwin’in Evrim Teorisinin “zaten bir teori olduğu için Bilim ve Teknik dergisinde yayınlanmasının doğru olmayacağını” öne süren görece ılımlı bakış açısından, “Yalancı Darwin’le çocuklarımızı zehirlemeyen Tübitak’a teşekkür eden” zırcahile kadar ne ararsak var.

Ya, yarın “uzay araştırmaları adına yapıldığı iddia edilen herşey yalandır, Amerikalılar Ay’a hiç bir zaman çıkmamıştır” diyen bir Adnanesk peydah olursa? Şu adresteki saçmalıklara benzeyen iddiaları, insanlar “bilimsel” diye düşünmeye başlarsa? (Araba aküsü o sıcaklıkta çalışmazmış, Ford Taunus’la gidiliyor ya aya…)

Biyolojiyi, uzay bilimlerini, bu bakış açılarından öğrenen, bilişim konusunda sahipli yazılım firmalarına köle olmuş nesil yetiştiğinde bu toplumun cehaleti ve esareti garanti altına alınmış olmayacak mı?

Asıl mesele, buna karşı neler yapabileceğimiz.

Bu örnekte konu edilen yobazlık örneğiyle savaşmak için, evrimin nasıl çalıştığını, bu konuda yanlış bilinenleri açıklamak için gönüllü bilim insanları bir site açtılar. http://www.evrimianlamak.org adresini yayarak, bu adresteki ortak üretim çabasına katkıda bulunarak, insanlara evrimin bir din düşmanlığı değil, bilimi anlamak için gerekli bir “teori” olduğunu öğretebiliriz belki…

İlgili Düğümküme yazıları:

• http://dugumkume.org/turkiyede-bilim-ve-teknoloji-estetigi

Bu yeni ağlar yeni nesil liderler yetiştiriyor. Kükreyen karizmatik lider modeli, yerini insanları ve kaynakları birbirine bağlayan vizyonerlere bırakıyor.

Kaynak: Wired-Nation

Türkiye’deki ağ liderleri neler yapıyor? Nasıl organize oluyor? Hangi sorunlarla mücadele ediyor?

Amerikan Devleti’nin batmaya yüz tutmuş Wall Street finans şirketlerini kurtarmak için planladığı 700 milyar dolarlık kefalet reddedildi. 700 milyar dolar neredeyse Türkiye’nin Gayri Safi Milli Hasılası‘na denk geliyor. Bu paranın senatoda reddedilmesi ile beraber New York Times kapaktan borsanın dibe vuruşunu gösterdi. Şu anda büyük bankalardan ayakta durabilenler duramayanları satın alıyor ya da devlet el koyuyor. Dow Jones bir gün içerisinde tarihin en hızlı düşüşünü yaşadı. Google Finance servisi çakıldı.

Bugün yaşadığımız bu olay dünya tarihinde çok önemli bir yere oturacak. Ekonomi uzmanı değiliz ama normal bir insanın anlayabileceği hem kısa dönem hem uzun dönem sonuçları var bu olayın. Birincisi yarın dünyanın geri kalanında Asya, Türkiye, Avrupa borsaları açıldığında büyük düşüşler görücez, büyük çakılmaları engellemek için borsalar kapatılabilir, işlemler dondurulabilir. Hala Türkiye’nin merkezden-kitleye gazeteleri “Amerika’da mali kriz” diye haber yapıyor, halbuki Tükiye’de bankalar (bkz dün Fortis’e el konulması) ve tabii ki sizin bu bankalardaki hesaplarınız doğrudan etkileniyor bu olaylardan. Hesabınızdan para çekebiliyor musunuz bir deneyin.

İkincisi serbest pazar ekonomisinin can çekiştiği sırada devlet yardım etmeyerek serbest pazar düzenini kendi kendine çırpınmaya bıraktı. Bu parayı vermemesiyle devlet’e güven arttı sebest pazara ise güven düştü diyebiliriz. Devlet vatandaşa ait olan parayı finans dünyasının balon şişiren dev yatırımcılarına vermeyerek güven verdi vatandaşa. Sonuç olarak önümüzdeki yıllarda dünyada büyük devlet (“big brother”) modeli ağır basabilir.

İlgili yazılar

• Son Darbe: Paket Reddildi, Dinçer Keskinpala
• “Tarihin sonu”nun sonu, Sungur Savran

Örneğin, yeni yasa haberlerinin metası her yerde, içerik ise ortada yok. NTVMSNBC ‘Hükümetin Ulusal Programı Hazır’ adlı haberde ne yazmış bakalım (aynen alıntı, cümle düşüklükleri ve gramer hatalarına kasten dokunmadım):

Cemil Çiçek, “Hem kamuoyuna hem de AB makamlarına verilecek olan Ulusal Belge’nin -ki bunlar bir taahhüt niteliğindedir- hazırlık çalışmalarını sürdürmüş ve çok kapsamlı bir değerlendirme yapılmıştır. Bu değerlendirme aynı zamanda Sayın Babacan tarafından siyasi partilerimizle de görüşülecektir. Kendilerini de ziyaret edecekler. Bu programın içeriği hakkında gerekli açıklamaları yapacaklar. Ondan sonra da son değerlendirmeyi yapıp, bunu kitap haline etirip, kamuoyunun bilgisine sunacağız” dedi.

Kitap mı? Bu belgenin oluşum süreci, belgenin son hali kadar önemli değil mi? Nasıl evrim geçirdiğini görebilsek içeriği hakkında bilgilenmez miyiz? Ulusal Belge diye viki olsa, yapılan düzenlemeleri ve geçmişlerini görsek nasıl olur? Düzenlemeyi yapanlar yapsın yine, oradaki çoklu katılımdan geçtik şimdilik… En azından nasıl ortaya çıktığını canlı canlı izlesek, bir sonraki sürece daha eğitimli gözlerle bakmaz mıyız? Belki kamuoyu yoklaması bile yaparız aynı arayüzden, olmaz mı? Bunlar devlet ile halk arasındaki uçurumları biraz daha azaltır mı?

Kısa bir süre önce bu konuda şöyle bir yazı da yazmıştık:
Ergenekon İddianemesi Neden Düz Metin Değil de Pdf Olarak Dagitiliyor?

Hürriyet’in 12 Eylül 1980 Cuma günü yaptığı yıldırım baskısında ilan edilen yasaklar gibi bugün de askeri darbeyle tüm özel sivil devlet kurumları, telekom sistemleri, ve buna dayanan internet altyapısı kontrol altına alınabilir. Nasıl bugün bir mahkeme karar verip Youtube’a girmeyi engelliyorsa, internet yasaklanabiliyorsa, Türkiye’nin sahip olduğu bir kaç internet omurgasına “askeri müdahale” yapılabilir ve bir anda nükleer bomba atılmış gibi sessizliğe gömülebiliriz. Böyle bir durumda Türkiye sınırları içinde hiçbir bilgisayar başka bir bilgisayara –Türkiye’de veya dünyada– “uzaktan” bağlanamaz. Eposta atılamaz, chat yapılamaz, bloglar yazılamaz, bankalar çalışamaz, alışveriş yapılamaz, şirketler durur, internet donar, sinir sistemimiz çöker.

Dağıtık yerel ağlar (“mesh”)

Askeri darbeyle tüm iletişim altyapısına el konulmuş olsa dahi bu sessizlik içinde tekarar mırıldanmalar başlayacaktır. Bilgisayarı açtığımızda artık internete giremiyoruzdur ama mahallede başka bilgisayarlar görüyor olabiliriz. Hatta Beyoğlu’ndan Sarıyer’e mesaj göndermemiz mümkün olabilir, üstelik herhangi bir otoritenin kolay kolay denetleyemeyeceği şekilde. Buna artık internet diyemeyiz ama birbirimizle bilgisayarlarımız üzerinden uzak mesafe ağlı bağlı iletişim kurabiliriz. Bunu yapabilmenin yolu “mesh” yerel ağlar oluşturmaktır.

Mesh ağlar merkezi veya çok merkezli (“decentralized”) bir iletişim ağ yapısı gerektirmez tamamen dağıtık (“distributed”) bir yapıda çalışır (bkz yukarıdaki üç diyagramdan en sağdaki). Çok merkezli yapıda bir noktadan başka bir noktaya ulaşmak için aradaki merkezi noktalardan geçmek zorunludur. Mesela havayolları ile İstanbul’dan San Francisco’ya ulaşmak için arada New York’da veya Londra’da aktarma yapmak gerekir. Dağıtık yapıda ise merkez olmadığından bir noktadan diğer bir noktaya ulaşmak için aradaki noktalardan hoplaya hoplaya gitmek gerekir. Karayolu ile İstanbul’dan Ankara’ya giderken İzmit’ten Bolu’dan Eskişehir’den geçerek gitmek gibi.

Şu anda nasıl kablosuz ethernetli bilgisayar ile kendimize yakın başka bir bilgisayara doğrudan bağlanabiliyorsak önce herkes yakınındaki kişilere bağlanır. Bağlılık arttıkça hoplama yöntemiyle bir uçtan bir uca iletişim kurar hale gelebiliriz. Önce kendi sokağımızdaki bilgisayarlara bağlanırız, sonra mahallemizdekilere, sonra öteki mahalledekilere. Zamanla oluşan küçük kümeler yoğunlaşır düğümleşir, kümeler kümelere bağlandıkça ağ genişler ve yoğunlaştır. Sonra Beyoğlu’ndan Sarıyer’e atacağınız bir mesaj aradaki bilgisayarlardan hoplaya hoplaya yerine ulaşabilir. Böyle şehrin bir ucundan diğer ucuna çalışabilen ama merkezi bir sisteme ihtiyaç duymayan mesh yerel ağ altyapısı askeri darbe de olsa iç savaş da olsa bağımsız –ya da tümden bağımlı– iletişim kurmamızı sağlayabilir.

“Mesh” ağlar nasıl kurulur?

Mesh ağlar teknik olarak nasıl kurulur daha önce Düğümküme’de yazdığım şu yazıdan öğrenebilirsiniz:
Gelişmekte Olan Ülkelerde Kablosuz Internet ve Yerel Ağ Kurulumu

Merkezi dün, çok merkezli bugün, dağıtık yarın

1980 yılında son askeri darbe olduğu zamanlar henüz yaygın olmayan telefon yegane iletişim teknolojimizdi, gazeteler ve televizyon sadece merkezden kitleye mesaj veren yayın organlarıydı. Kenan Evren’in varolan tek televizyon kanalı TRT’den halka seslenişi ve Hürriyet’in Kenan Evren’li yıldırım baskısı bu tek merkezliliğin birer ürünüydü.

90lardan itibaren özel televizyonlar özel radyolar yaygınlaştı. Mesaj verenler bir merkezden çok merkeze yayıldı. Artık bir darbe yapabilmek için tüm kanalların kapatılması gerekiyor gibi görünüyordu. Ancak önemli olan iletişim üstyapısına değil iletişim altyapısına müdahale olacaktı, diğer bir deyişle “üst kurumlar“ın altyapıyı kontrolü söz konusu olmaya başladı.

2000lerde internet yaygınlaşmaya başladı. Üniversitelerdeki serbest kullanım iş ve finans dünyasının da internete girmesiyle ticaret ağırlıklı bir hal aldı. Son yıllarda kullanımı artan sosyal ağ servisleri ile beraber eskiden sadece telefon ve email ile yapılan birebir görüşmeler zenginleşti ve bilgi daha hızlı yayılmaya başladı. Bir zamanlar haber için gazeteye bakanlar artık haberi sosyal ağlarından alır hale geldiler.

Bugün özgürleştirici gibi görünen sosyal web servisleri internet omurgası üzerinde çalıştığından iletişim altyapısına yapılacak bir müdahale tüm web uygulamalarını enegellemeye yetecektir. Ancak yarın kurulacak dağıtık ağlı bir iletişim sistemi darbeye dayanıklı anti-simetrik bir iletişim altyapısı sağlayabilir.

İlgili Düğümküme yazıları:

• Gelişmekte Olan Ülkelerde Kablosuz Internet ve Yerel Ağ Kurulumu
• Wildnet: Uzak Mesafe Kablosuz İnternet Nereye Gidiyor?
• Bedava Kablosuz Internet Kullanmak ve Yaymak
• Bilmediğimizi Bilmediklerimiz
• Bilmediğimizi Bilmediklerimiz (video)
• Ağların Çarpışması

1 Mayıs olaylarını belgeleyen “İşgal İstanbul’u Mayıs 2008” fotoğraf sergisi , Çağdaş Hukukçular Derneği İstanbul Şubesi’nde yarın (28 Haziran) açılıyor.

27 foto muhabirinin katkısıyla oluşturulan sergide (bkz sergi daveti) ayrıca sinevizyon gösterimleri yapılacak. 1 Mayıs 2008′le ilgili belgesel bir video çalışma ve basında çıkan haberler de yer alacaktır.

“İşgal İstanbul’u Mayıs 2008″ Fotoğraf Sergisi

Açılış
2008 Haziran Cumartesi, saat 19:00

Adres
Asmalımescit Mah. Meşrutiyet Cd.
Ravanda İşmrk No:35(eski 85)
Kat 2/4 BEYOĞLU

* Fotoğraf: Ahmet Şık – İstanbul polisinin göstericileri dağıtmak için en sık kullandığı yöntem gaz bombası atmak oldu.

* Kaynak: MedyaKronik

Emniyet birimlerinin 25 Şubat- 25 Temmuz 2007 tarihleri arasında Türkiye genelinde bütün ev ve işyeri telefonları,tüm hatlı cep telefonlarını, SMS mesajlarını, e-mail ve faks yazışmalarını takip ettiği iddia edildi.

Emniyet Genel Müdürlüğü İstihbarat Daire Başkanı Ramazan Akyürek’in 25 Nisan 2007’de Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi’ne izleme izninin uzatılması için başvurduğu da öğrenildi.

Başvuruda cumhurbaşkanlığı, genel seçim sürecinde, DHKP/C, PKK gibi yasadışı örgütlerin gerekçe gösterilip “izleme izni” istendi.

Güvenlik ile kişisel gizlilik haklarının ihlali arasındaki çizgi politikdir

Yani ideal değildir. Bu yüzden vatandaş ile devlet karşılıklı anlaşmaya varmalıdır. Yani “biz vatandaşlar bu kadar güvenlik istiyoruz bunun karşılığında da şu kadar gizlilik haklarımızı ihlal edebilirsiniz” diye anlaşmaya varmak gerekir. Bunun için ister lobi yap, iste sokakta slogan at, ister blog yaz, ister TBMM’ye git, ister yasa teklifi ver bir şekilde devletle vatandaş arasında bu politik anlaşma yapılmalıdır. Bu anlaşma “muğlak” veya “tek taraflı” bırakılamaz, bırakılırsa haksızlık olur. Bunları bir yerde okuyup öğrenmedim, duruma bakıp akıl yürütmeye çalışıyorum ve kendi düşüncelerimi ifade ediyorum.

Eminyet tüm Türkiye’yi aynı anda izleyip analiz yapabilecek teknolojiye mi sahip?

Teknik olarak eminyetin tüm Türkiye’yi aynı anda dinlemesi ve analiz etmesi nasıl mümkün? Eğer Türkiye’de böyle bir teknoloji varsa biz sade vatandaşların hizmetine (başka amaçlarla) niye açılmıyor? Bu teknolojik kapasite bizden alınan vergilerle geliştirilmişse neden biz de kullanamıyoruz? 70 milyon kişinin gerçek zamanda konuşmalarını, SMS mesajlarını, email ve faks yazışmalarını takip edip analiz edebilen bir sistem Google’da bile yok, bizde varsa neden vatandaşa bir hizmet olarak sunulmuyor? (Bkz: Bilmediğimizi Bilmediklerimiz)

Sosyal web’e hayatımız akıyor

Türkiye’de hal böyleyken internet’de (bkz: Türkiye internet nüfusu 26 milyon), milyonlarca Türkiye vatandaşı sosyal web servislerine hayatını döküyor. Facebook Twitter FriendFeed gibi sosyal web servislerini kullanan kalbur üstü İngilizce ve bilgisayar bilen sınıf hayatını bu servislerin veritabanlarına kaydediyor. Her gün ne yaptığını ne ettiğini, kimi tanıdığını, fotoğraflarını, videolarını, ilgi alanlarını, katıldığı etkinlikleri, bir olay karşısında ne hissetiklerini giriyor sosyal web servislerine (Bkz: Bugün Facebook için ne yaptın?).

Bu veriler tabii ki CIA tarafından rahat rahat gözetlenebiliyor. Kullanım sözleşmelerinde Google da Facebook da devletin sunucularına bakmak istemesi durumunda birşey yapamayacaklarını belirtiyorlar (Bkz: Facebook’da CIA parmağı). Belki bu durum Amerika’da 11 Eylül’den sonra başlayan güvenlik ekonomisinin bir etkisidir (her türlü özel güvenlik servisinin para yapması) belki daha genel kapitalizm evriminin geldiği bir noktadır bilemiyoruz. Ama aynı Türkiye’de emniyetin bizle politik bir anlaşmaya girmeden bizi korumak için bizi izlemesi gibi, biz sosyal web kullanıcıları da kullandığımız servislere politik bir anlaşma yapma fırsatı bulamadan farkında veya farkınfa olmadan herşeyimizi aktarıyoruz. Ne de olsa arkadaşlarımız orada…

Güncelleme

Yargıtay: Ülke genelinde izleme yapılamaz. Yargıtay 9. Ceza Dairesi, Türkiye genelinde jandarma bölgesinde teknik takip yetkisi veren Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi’nin kararını bozdu.

1 Mayıs’da yaşadığımız devlet terörü sebebiyle İstanbul Valisi Muammer Güler‘in istifası için imza kampanyası başladı. Kampanyayı aynen yayınlıyoruz, aşağıdaki bağlantıdan formu doldurarak katılabilirsiniz:

http://www.valiistifa.net

Ne olup bittiğini göremeyenler varsa, Etrafta blogunda toparlanan 1 Mayıs fotoğraflarından yaşananları görebilirsiniz.

VALİ İSTİFA!

Biz aşağıda imzası olanlar,

1 Mayıs’ı, geçen yıl olduğu gibi bu yıl da bütün İstanbul halkı için işkenceye dönüştüren Vali Muammer Güler’in istifa etmesini talep ediyoruz.

Hrant Dink kardeşimize düzenlenen suikastı önceden bilen İstanbul Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah hakkında soruşturma açılmasına bile izin vermeyen Vali Güler, “provokasyon olacak” gerekçesiyle Taksim Meydanı’nı emekçilere kapatıyor.

“Kamu düzeni bozulacak” diye İstanbul’da adı koyulmamış sıkıyönetim ilan edip metroyu kapatıyor, vapur seferlerini iptal ediyor, okulları kapatıyor, çocuk-yaşlı, bebek-hamile demeden yüzlerce gaz bombası attırıyor. Taksim’e emekçileri sokmamak için, binlerce polisle Taksim Meydanı’nı ve oraya çıkan bütün yolları silahlı-bombalı-coplu polislerle işgal ettiriyor.

Taksim’de ısrar eden emekçiler, çatışma değil daha çok demokrasi istiyorlar.

Biliyoruz ki 12 Eylül Darbesi’nin yolunu döşeyen Maraş, Çorum, Bahçelievler, Balgat katliamlarının başlangıç noktası olan 1 Mayıs 1977 katliamının arkasındaki derin güçler ile Hrant Dink’in ve son olarak Adapazarı’nda yaşanan türdeki linç girişimlerinin arkasında hep aynı karanlık-derin güçler-çeteler var. Ve bu güçler açığa çıkarılmadan, bunlardan hesap sorulmadan bu ülkede demokrasinin önü açılmayacak, darbe tehditlerinin arkası kesilmeyecektir.

Taksim ısrarı, demokrasi ve temiz toplum ısrarımızın bir ifadesidir.

Kendisi de benzer güçlerin saldırısı altında kapatılma davasına maruz kalan AKP hükümeti ise Vali Güler’in yasakçı zihniyetine destek vererek demokrasiyi değil yasakları, baskıları ve darbecileri güçlendiriyor. Çetelere karşı sonuç alacak mücadele AKP’ye bırakılamayacak kadar önemlidir. Sosyal Güvenlik Yasası’na karşı omuz omuza veren emek güçlerinin Taksim talebi ile devam eden birlikteliği Vali Güler’in istifa etmesi için güçlendirilmelidir.

Demokrasi, temiz toplum, özgürlük, adalet, eşitlik, barış mücadelelerini ancak emek cephesi olarak kazanabiliriz.

İmzalamak için sitedeki formu doldurun: http://www.valiistifa.net

Türkiye’de CIA’in en bilinen yüzü derin devlet kontrgerillası (bkz kontrgerilla var mı?) ve askeri darbeler sonunda hücrelerde CIA’in öğretisiyle yapılmış işkenceli sorgulamalardır. CIA’in Türkiye’deki parmağı belki hiçbir zaman su yüzüne çıkmayacak ama gizli saklı yapılanların etkileri her zaman “sosyal” hayatımızı etkiliyor olacak.

CIA geçtiğimiz ay CIA Facebook grubu açtı. Bu gruptan CIA’de kariyer yapmak siteyenlere bilgi veriliyor ve iş başvurusu yapabiliyorsunuz. Bu grup Facebook-CIA ilişkisi üzerine yapılan komplo teorilerini optimize mi etmeye çalışıyor bunu bilemeyiz. Ancak bilinen bir gerçek var, Facebook kullanım şartlarına bakarsanız şunu göreceksiniz:

“Başka şirketler sizin kişisel bilgilerinize ulaşamaz ancak kişisel bilgileriniz avukatlarla ve devletle paylaşılabilir”.

Bir yerde CIA parmağı varsa ilk olarak bu Amerika için stratejik düzenlemelerin yapıldığı anlamına gelir. İkincisi düzenleme yapılan yerlerde Türkiye’nin son 40 yıllık tarihinden de bildiğiniz gibi ortalık dipten derinden karışır. Arkadaşlarınız orda diye Facebook altyapısı en güvenli yer olarak algılanıyor olabilir, ancak bu gelişmelere göre Facebook hayatınızı bir kez daha gözden geçirin.

EK: Facebook CIA Videosu

Mute internet sonrası kültür ve politika ortamına odaklanmış bir yayın. 1994 yılından beri düzenli olarak online toplaradıkları içeriği yine düzenli olarak dergi veya kitap olarak basıyorlar. Mute’un yeni basılı sayısının başlığı “Balonda Yaşamak: Kredi, Borç, ve Kriz“. Borçla ayakta duran bir neslin –küresel boyutta– patlama işaretleri verdiği ve bunun sosyal etkileri konu ediliyor. IMF’den aldığı borçlarla ayakta duran Türkiye ekonomisini yaşayan bizler için hem çok duyulmuş hem de çok kulak ardı edilmiş bir konu. Biliyorsunuz ki bugünkü devirde öğrenci, esnaf, mafya, devlet kim olursanız olun ancak aldığınız borçları ödeyebildiğiniz sürece varlığınız kabul edilir.

Bu sayıya katkıda bulunan yazarlar ve sanatçılar dünyadaki finans akışı ve bunun ayakta tuttuğu düzen arasındaki bağları inceliyorlar. Hazinedeki altın miktarına dayalı ekonomi modellerini bırakalı çok oldu, bu halde elinizde tuttuğunuz para nasıl değerli olabiliyor? Bu değer sadece sizle aynı yerde bulunan fabrikalardaki ve tarlalardaki üretime mi bağlı yoksa Venezuella’daki bir kriz sizi etkiliyor mu? Bunun ne kadar farkındasınız, yoksa sadece aa dolar düştü borsa yükseldi diye mi bakıyorsunuz. Özetle küresel bir finans krizi bizim krizimiz mi?

Mute Dergisi online ve basılı dağıtılıyor, burdan üye olabilirsiniz.