@poseidon kimse var mı derken ne kastediyorsun?

Dikkat cekilmek istendigini iddia ettigin bag, bizim icin o kadar da yeni birsey degil diye dusunuyorum.

[...] İşin etkisini ölçmeye yönelik yorumlar bize birşey öğretmiyor diye düşünüyorum. [...]

Yazidan yaziya fark var. Mesela Cep telefonlari makalen kesinlikle ogretici. Yorumlar soru seklinde, veya tesekkur seklinde. Sanat makaleleri ise dusundurucu olabilir. Yorumlari da tartismaya acik. Bizde dusunup tartisiyoruz. Ozellikle bu yazi icin ogretici bisi yok.

Sanatcinin manifestosu yok. Websitesi’nde neyi neden yaptigi aciklanmamis. Buna ulasabilen var mi?

Ali’nin verdiği örneklere Ubermorgen’ın Vote-auction.com projesi çok iyi oturuyor. Vote-auction.com 2000 yilinda Amerikan seçimlerinde Amerikan vatandaşlarının oylarını para karşılığında satmasını sağlayan bir web sitesi, bir marketti. Bu iş o kadar ortaligi karistirdi ki sadece CIA, FBI, ve NSA sanatçılar hakkında araştırma yapmakla kalmadı CNN avukatlarin, gazetecilerin, profesorlerin bir araya getirilidigi bir program yapti. Programa işi yapan sanatçı Hans Bernhard telefonla katıldı. Bu 30 dakikalık CNN programı DVD olarak yayınlandı ve “ultimate contemporary pop-art” olarak değerlendirildi.

Bu klasik ayrımın hepimiz az çok farkındayız sanırım. Sanat işlerinde baktığımız bu basit ama temel soru sorma özelliği bin bir biçimde icra ediliyor tabiiki. Seehan’ın işinde de bunun bir biçimini görüyoruz. Bundan daha derin bir tartışma Seehan’ın yaptığı işlerde ne gibi biçimsel konuları ortamları alanları kategorileri karıştırdığı (mix) ve bunun çözümlemesi olabilir. İşin etkisini ölçmeye yönelik yorumlar bize birşey öğretmiyor diye düşünüyorum.

Seehan ortam (medium) olarak perakende satış ağını kullanıyor. Malzeme olarak perakende satılan malları. Araç olarak da tarife yazmayı. Galeride gösterdiği walmart gömlek bildiğimiz Duchamp ready-made fikrinden farklı. Temsil işlemini resim yerine gerçek nesneyle yaparak yeni bir dünya açan Duchamp da ready-made’lerini kendi üretmediği bir nesneyi imzalayarak yapardı. Ancak Seehan kendi ürettiğini üretmediğine perakende market yoluyla bağlıyor. Pazar ile birey arasındaki bağa dikkat çekiyor.

çünkü sanirim ironi treni sizin oralara hiç ugramiyor…

Sanirim benim derdim bu noktada basliyor. Bu gimmicky sanat isleri ve bunlarin medyada eglencelik cerez olarak yer alma bicimleri (hatta Serkan Ozkaya orneginde direkt medyanin kendisinin katilimi), ve bu bicimlerdeki futbol yorumcularini aratmayan kliselere dayali soylem kabak tadi verdi. Bu soylemdeki ortak nokta ise herhalde sunumlarinda gormeye alistigimiz muglak bir “bilmemne üzerine dusundurmeyi amacliyor” ibaresi olsa gerek.

Elimizdeki is de, ornegin, küresel isgücü adaletsizligi, emegin ve oznelligin kaybi filan gibi bi noktaya atis yapmis. Bravo, çok güzel de, Sheehan’in “art school prank” seviyesindeki “ozgun” ve “iyi” isinin bana gecirmeye calistigi mesaja ben zaten goz ve kulak sahibi ortalama bir insan olarak her gun cesitli mecralar vasitasi ile maruz kaliyorum. Yani bu is beni dusundurmuyor, aslinda tam tersi, ayni deprem sonrasi Istanbul’da deprem haberi okumaktan konuya yabancilastigimiz gibi derdini anlatmak yerine cagdaslariyla ayni trene atlayip enformasyon kirliligine katkida bulunduruyor, mevzusunun degerini dusuruyor, dusundurmeye calisirken yabancilastiriyor.