Elbette yazarların görüşleri, farklı bilim dallarına referans verebilir veya farkli dünya görüşleri-ideolojierle paralellikler taşıyabilir. Kafalarda misyoner düşünceler olmadıkça, bu durum niçin bizi çıkmaza soksun ki?

Görünen o ki 70′lerin başında “kompüter”, “elektronik beyin” demeyi bırakmışız, “bilgisayar” kelimesini benimsemişiz. Yani bir kelimeden diğerine atlamışız. Bu değişim genellikle “doğru anda müdahele” olarak anılır. Yani “bilgisayar” kelimesinin türkçe karşılığı, bilgisayar daha evimize girmeden yıllar önce bilgisayar olarak belirlenmişti, kabul görmüştü. Daha güncel bir örnek olarak otomobilden bahsedebiliriz. Son yıllarda üreticiler “araba” yerine otomobil sözcüğünü kullanmakta ısrar ediyorlar. Bizlerse çok da bilinçli olmamakla beraber araba demekte direniyoruz.

@burak < belki konputer demeye devam etseydik ülke olarak internet kullanımında ilk 20 yerine, ilk 10′da olurduk. kim bilir? Hangi kelimenin nasıl kabul göreceğini kestirmek pek kolay değil.

@engin < yeni bilirkişi kavramı hakkında çok güzel bir yazı yazmışsın. Klavyene sağlık:) Kabul edersen eklemek istediğim bazı noktalar var.

Disiplinler Arası: Bu türden melez yaklaşımları akademide, ticari kurumlarda sıkça görmeye başladık. Aslına bakarsanız çağımızın üretim yöntemleri genel olarak bir değişim içinde. Bununla beraber hala üretime katılan tüm profesyonellerin akredite olması beklenir. Yani mesele bir kişinin hem elektronikçi, hem dil bilimci, hem de filozof olması değil, kendi alanlarında uzman kişilerin biraraya gelerek araştırma ve geliştirme yapmasıdır.

Merkez: Son 5-6 yıl içinde özellikle internet ortamında kişilere kendilerini ifade etme olanağı verildi. Artık azınlık haberleri, savaşlar, ideolojik tartışmalar en çıplak halleriyle gözlerimizin önünde. Ama bu süre içinde asıl güçlenen şey merkezden kitleye iletişimdir. Gazete satışları tüm dünyada hızla artıyor, hergün genellikle tekel medya gruplarına ait onlarca yeni televizyon kanalı açılıyor, televizyon daha çok izleniyor. Bu tartşma on-demand bir ortam yerinde, TRT’de yapılsaydı bugün sokaktaki insan cıbır’dan, hatta Burak Arıkan’dan, Etkin Çiftçi’den bahsederdi.

Son Söz
“ben cıbıra cıbır demem cıbır benim olmadıkça”

ben engin’in yorumundan TDK’nın çağın gerisinde kalmış olduğu anlamını çıkarttım. aksini düşündüğümü belirttim. çünkü çok fazla efsane var TDK ile ilgili. bunlara dayanarak TDK hakkında yorum yapmasını istemedim. kısacası anlatmak istediğim TDK üyeleri değerlidir, çağın gerisinde kalmamışlardır. Aydın Köksal da bunlara dahildir.

ayrıca engin’in sıraladığı 3 maddeyi çok beğendim, sizin bakış açınızı da beğendim, ben de o açıdan bakıyorum. ve o açıdan baktığımda kelimenin benimsenmesini zamana bırakmayı uygun görüyorum. en gerçekçisi de bu bana göre.

Engin’in yorumu da buna bağlanıyor. Yüz yıl önce dünyada sanayii devrimi hakimken kurumların bir anlamı vardı. Türkiye’de de dünyadaki bir çok ülkede olduğu gibi binlerce kurum kuruldu. Ancak bu eski merkeziyetçi kurumlar bugün giderek daha da etkisiz hale geliyor. Internet ve iletişim teknolojilerini yarattığı ağlı bağlı toplumun merkezden-kitleye değil içinde insanların değerli olduğu kitleden-kitleye yapılara ihtiyacı var.