Esasen sendika meselesine pek hakim olduğum söylenemez. Sendikal haklar için mücadele veren onlarca topluluk var sonuçta. Eminim web yazarlarının hakları ile ilgilenen avukatlar filan da vardır. Gönderdiğin yazı için teşekkür ederim. Araştırmak lazım..

AKP-Doğan Grubu konusundaki kişisel görüşlerim doğal olarak siyasi eğilimimle alakalı. İkisinden de haz etmiyorum, ikisinin birbirine girmesinden de.. bu konuda farklı görüşler olabilir pek tabi..

digeride Firat’in kendisi hakkinda yapilan bazi iddalara cevap yollamak amaci ile artik gazete, televizyon vs.’den ziyade interneti kullanacagini aciklamasi idi. Bence bu da yeni bir gelisme. Ben en basindan televizyon tartismalari, gazete polemikleri vs ile neden ugrastiklarini anlayamamistim. Belki baska sonuclara varir.

Bunun disinda yazdigin yasa tasarisi hakkinda bir arama yapip 10 Ocak 1961 deki karsilikli restlesme dahil birkac ilginc konu okudum, sagol, http://www.bianet.org/bianet/kategori/bianet/90026/gazeteciler-sendika-hakkina-saygi-istiyor
fakat kisisel goruslerine ve yorumlarina katilmadigimi da kisaca belirtmek isterim.

Nedense ticari ibaresine öcü muamelesi yapıyoruz. Oysa beni asıl ürküten ticari olmayan yayıncılık. Adnan Oktar’ınki bu tarz yayıncılığa iyi bir örnek olabilir. düğümküme’nin ticaretle ilgilisi olmadığı aşikar. Kendini sürdürmek için reklam alır. Reklam geliri aylık 40USD olduğunda bir sonraki ayını da garantiye alır. Bunlar güzel şeyler…Ama klasik medya-reklam modeli de tam da bu zaten. Ne kadar kazandığın ya da kazandığını neye harcadığın bu yazının konusu değil. Klasik medya-reklam modelinin merkezinde, kazancın izlenme/okunma/dinlenme oranına endekslenmesi prensibi yatıyor.

Yayıncılığın maliyetlerinin düştüğü bir gerçek. Böylelikle yayıncıların artık sermaye sahibi girişimciler olmasına gerek kalmadı. Sen-ben yayıncı olabiliriz. Yayıncı ile yazar-gazeteci ayrımının da altını çizmek lazım. Yazar-gazeteci olmak için zaten sermayeye hiç gerek olmadı, hala da gerek yok. Yazarlar-gazeteciler ya bağımsız(telifli) ya da sigortalı olarak çalışırlar. Tonlarca kağıt yayıncının gideridir. Tıpkı senin barındırma ve trafik giderin gibi. Bu anlamda düğümküme yeni bir model uygulamıyor. Yayıncının, aynı zamanda yazar olması durumu ise kendi kitabını basan yazarlık defaktosundan farklı değil. Bunları eleştirmek için söylemiyorum. Zaten karşısında olduğum yöntemler de değil bunlar. Alışıldık, bilindik modeller. Ortada yöntemsel bir yenilik yok, sana cevaben bunun altını çizmek istiyorum. Yoksa yazımın konusu düğümküme değil.

@turgan.
Alıntının kaynağı olan Star gazetesi mevcut iktidar tarafından fişi çekilen bir yayın gurubunundu hatırlarsan. Devletin el koyduğu ve şu anda mevcut iktidarın görüşlerini yansıtan bir gazetede yazanları ne kadar ciddiye almak gerekir bilemiyorum. Ancak Fırat bu son demeciyle kendi kuyusunu biraz daha kazmış gibi geldi bana. Saadet partisinin yenilikçi kanadı, yani bugünün AKP’sinin nasıl da Doğan medyasının desteğiyle iktidara geldiğini hatırlarız. Daha iki günce “Egemenlik kayıtsız şartsız Allah’ındır.” diyen Tayyip Erdoğan. Kanal D’nin canlı yayınına çıkıp “Ben değiştim” diyor, Doğan Grubu da bu yeni oluşumu “Bir şans vermek lazım” diyerek destekliyordu.

Oysa tam da o günlerde mecliste bir yasa tararısı oylanıyordu. Saadet Partisi’nin yenilikçi kanadı Doğan grubu ile anlaşarak basın-yayın çalışanlarının sendikalaşma hakkı elde etmesini konu alan bu yasa tasarısına “karşı” yönde oy kullanmıştı. Sonrası ise malum AKP’nin kuruluşu ve iktidara gelmesi..

Fırat’ın bu konuyu açmasına çok şaşırdım. Kendi partisi basın özgürlüğünün külleri üzerine kurulmuştur. Keza başbakanı da boykot çağrılarında filan bulunuyor.. Ne yazık ki Fırat’ın Star gazetesindeki demecini bu yüzden ciddiye almakta zorlanıyorum..

Peki ya Blogger’ların sendikalaşması? Meslek odalarının kurulması? Garip geliyor kulağa değil mi..

“Basın çalışanı özgür olmalı

Fırat, tarafsız ve bağımsız bir basının Türkiye’ye yerleşmesi gerektiğine işaret etti. Fırat, sözlerini şöyle sürdürdü: “Çünkü basın çalışanın geleceği patronun iki dudağı arasındadır. Maalesef belli bir dönemden sonra basın emekçilerinin sendikal faaliyetleri tamamen rafa kaldırılmıştır. Bana göre basın çalışanları zorunlu olarak sendikalaşması gerekir. Çünkü onların özgürlüğünü sağlamadığımız zaman, düşünce özgürlüğünü bulmamız mümkün değil. Doğru bir bilgi için bu şarttır. Türkiye gerçek anlamda bir düşünce özgürlüğünden bahsetmek çok güç. Üst tabakada ki medya çalışanları da sendikalaşmalı. Belki o 100 bin dolar alıyor. 100 bin dolardan mahrum etmekde bir cezadır. Diğer bir muhabirin ekmek parası ile oynamak da büyük bir cazadır. Dolayısı ile Türk medyasının mutlaka özgürleştirilmeli. Patronların ekonomik çıkarlarını sağlayacak bir silah olmaktan çıkartılması şarttır.”

“Türkiye’de patronaj basın var” görüşünü ortaya atan Fırat, verdikleri belgeleri kimsenin okuma zahmetinde bulunmadığı veya yok saydığını ileri sürdü. Salı günü internet vasıtasıyla tüm belgeleri (biraz da büyüterek) köşe yazarlarına ve basına göndereceğini anlatan Fırat, bu kez okuma mecburiyetinde kalınacağını tahmin ettiğini söyledi. ”

http://www.stargazete.com/politika/firat-sorularinin-cevabini-bekliyor-131761.htm

evinin yanında bomba patlayan blogcu örneğine dönersek, adam yazıyor bunu ve yorumluyor. yaptığı şey aslında, atıyorum hürriyet’in aynı olayla ilgili haberini modere etmek oluyor. bazen o haberi doğruluyor, bazen yalanlıyor. bazen hürriyet’te bulunmayan bir cep telefonu fotosuyla zenginleştiriyor. bunu çok daha net bir biçimde mesela ırak savaşında gördük.

bir de, internet üzerindeki regulasyon ve hukuki denetim giderek genişliyor. her bir blogcu, her an kendini mahkemede bulabilir. örneğin, türkiye’de bildiğim kadarıyla, sadece üyelerine açık değil de herkesin erişebileceği bir internet yayını yapan her site basın yasası kapsamında değerlendiriliyor. buna rağmen basından çok daha ağır bir yaptırımla karşı karşıya da kalabiliyor. örneğin, hürriyet’te adnan oktar ile ilgili bir itham, iddia yayımlandığında, mahkeme tekzip yayımlatmakla yetinebilirken, ben aynı şeyleri kendi bloguma yazdığımda, blogum “mahkeme kararıyla” kapatılabiliyor. ya ben yazdığım şeyin hukuki sorumluluğunu fazla alıyorum üzerime ya da hürriyet aslında yeterince almamış oluyor.

vs. vs.

Her yalan ve doğru haberin hukuki, ahlaki sorumluluklarından bahsedebiliriz. Örneğin, gazeteci haberinin kaynağını açıklamak zorunda değildir. Bu temel ilke onun istihbarat alabilmesinin önünü açar. Özellikle doğru haber de diyorum, çünkü haberin doğru olmasının da yasal sonuçları olmayacağı anlamına gelmez.

“İşte o üyeler” başlığını atarak bir katliamı tetikleyebilirsiniz mesela.. Bu haberin hukuki-ahlaki yükümlülüğü imtiyaz sahibinindir. Böyle bir durumda kamu adına dava açabilir savcılar. Bir iftira olmasına gerek yok…

“yalanlanması durumunda hukuki sorumluluğunu üstlenen kimdir?” aklima takildi. her yalan haberin hukuki bir sorumlulugu sanmiyorum, galiba sadece iftira olanlari suc.