Oldukça farklı gözüken ise 2. madde, izleyicinin kullanıcıya dönüşüp yaratım sürecinde rol oynaması. Aslında bu, geleneksel sanatların Net’teki sunumunun aksine dijital/online sanatlarda işin sunumunun/reprodüksiyonunun değil bizzat kendisinin izleyiciyle karşı karşıya kalması ve bu sürecin klasik galeri/müzelerdekinin aksine etkileşim derecesinin sınırsız olduğu bir arayüz yoluyla gerçekleşmesi ile bağlantılı. Bu durumda bilgisayarın çok işlevliliği sanat eserine de yansıyor.

2. madde, ilk başta gözükenden daha karmaşık aslında. Bugün geleneksel malzemelerle çalışan birçok çağdaş sanatçı, işlerinin zanaat kısmını isimsiz ama işini iyi yapan kişilere (bazen şirketlere) veriyorlar. Geleneksel mecralarda dağıtımlı bir durum olmasa da etkileşimli dijital sanatın bundan çok farklı olmadığını düşünüyorum: Sanat dışından bir örnek vermek gerekirse, bugün Windows denince akla Bill Gates geldiği kadar Linux denince de akla Linus Torvalds geliyor, Linux’un geliştirilmesinin herkese açık olması onun bir ana yaratıcısı veya fikir babası olmasını (ve örneğin Ars Electronica’nın ‘99 yılında Linux için Golden Nica’yı programcılara paylaştırılması değil Torvalds’a vermesini – ki bu gayet normal) engellemiyor. Bu açıdan sanat izleyicisinin üretici rolüne soyunsa da bunu üstlenemeyeceğini, ya malzeme sağlayıcısı ya da malzemenin ta kendisi olarak kalacağını düşünüyorum; çünkü temel konsept şu ana kadar gördüğüm kadarıyla hep tek merkezden çıkıyor. Kullanıcılar üretim araçlarına, kavramsal çerçevenin sınırlarını geçmeyecek şekilde, önceden belirlenmiş sınırlar içinde ulaşabiliyorlar.