• 5533, http://imc5533.blogspot.com
• Apartman Projesi, http://www.apartmentproject.com
• Artık Mekan, http://artikmekan.blogspot.com
• atılkunst, http://atilkunst.blogspot.com
• daralan, http://daralan.blogspot.com
• Hafriyat-Karaköy, http://www.hafriyatkarakoy.com
• Kurye, http://www.couriervideo.blogspot.com
• Masa Projesi, http://masaprojesi.blogspot.com
• Nomad & Upgrade!İstanbul, http://nomad-tv.net/upgradeistanbul
• Oda Projesi, http://www.odaprojesi.org
• xurban_collective, http://xurban.net

Resmi duyuru:

İstanbul-Off-Spaces
Bağımsız Sanat Mekan ve Grupları Diyaloğu
Sergi ve etkinlikler

Açılış: 3 Temmuz 2009, Cuma, 19:00
Sergi süresi: 4. Temmuz – 16. Ağustos 2009

Kunstraum Kreuzberg/Bethanien’de gerçekleştirilecek sergi ve etkinlikler projesi İstanbul-Off-Spaces ile, birkaç yıldır gelişen bir olguya, İstanbul’da sayıları giderek artan ve önem kazanmaya başlayan, ticari olmayan bağımsız proje ve sanat mekanlarına, dikkat çekmek istiyoruz.

Etkinliğin amacı, İstanbul’daki projeler ve çalışanları ile diyaloğa girmek ve Berlin’de, kendilerini ifade edebilecekleri bir platform sunmaktır.

İstanbul’daki sanat mekanları, sivil toplum diskurlarının önemli alanlarını oluşturuyorlar. Gerek giderek yoğunlaşan uluslararasılaşma, gerekse artan bağımsızlık ve özgüven sayesinde, mekanlar, yayınevleri, dergiler ve çağdaş güzel sanatların aktörleri, İstanbul’daki toplumsal ve politik tartışmaların öne çıkan öğeleri haline geldiler.
Sergideki sanatsal çalışmalar ve dokümantasyonların yanısıra, özellikle söyleşiler ve konferanslarla da İstanbul’daki kültür politikalarının aktörlerinin mercek altına alması amaçlanıyor. Gazete formatında çıkarılan yüksek tirajlı bir yayın sergiyi duyuracak, aynı zamanda sürekli dönüşen ve giderek gelişen sözkonusu bu kültürel olguya görsellik kazandıracaktır.

Stéphane Bauer und Sencer Vardarman

Katılan Gruplar
5533, Apartman Projesi, Artık Mekan, atılkunst, daralan, Hafriyat-Karaköy, Kurye, Masa Projesi, Nomad & Upgrade!İstanbul, Oda Projesi, xurban_collective

Biyoteknolojist sanatçı Shane Hope’un “Your Mom is Open Source” başlıklı solo sergisi New York’da Winkleman Galerisi‘nde açıldı. Sergi Hope’un “Moleküler Model Baskılar” (”Mol Mods”) ve “Bir-Çocuk-derle” dediği serilerden çizimler içeriyor.

Shane Hope neuro- cyber- gene- nano- ön ekli teknolojik gelişmelere bakıyor, bunların bizi hızla posthuman dediğimiz bir yere taşıyacağını ve bugünkü standart biyolojik insan ile karşılaştırıldığında belirsizleşen posthuman insanın farklı kapasiteleri olacağını söylüyor. Moleküler fabrikasyon ve yapay zeka gibi teknolojiler birleştiğinde fabrika üreten fabrikalar, mucit icat eden mucitler ortaya çıkacağını düşünüyor. Kendi kendini yöneten Robot Başbakanlı toplumlar da (demokratik?) olası.

Rhizome.org’da yapılan bir yorumda Shane Hope’un işleri için Hard Science Fiction’un görsel anolojisi deniliyor. Hard Sci-fi yazarların bugünün dramalarını gelecek fantazilerde konu etmesi yerine, gelecek teknolojilerinin yarattığı hayata dair hikayeler anlattıkları bir roman türü. Bu tür hikayelerde politik olan veya kişisel dramalar ya teknofetişzmin altında ezilir görünmez kalır ya da hiç konu olmaz. Hope’un işlerinde de bu kayboluşlar görülebiliyor.

“Mol Mods” çizimleri binlerce küçük parçanın belli bir noktaya değil çok noktaya odaklanmamış -çok merkezli- düzenlenmelerinden oluşuyor. Büyük baskılardan oluşan çizimlerde yoğun bir harita üzerinde dolaşır gibi geziyoruz. Bu hayali moleküler biyoloji skeçleri protein katlanmaları, karbon nanotüpler, hücreler, oklar, kabuklar, çer çöp dolu. Çizimler açık kaynaklı Python Perl kütüphaneleri (bkz. Açık Kaynaklı Biyoteknoloji) ile algoritmik olarak üretilmiş. Shane Hope *molekül geleceğin fırça darbesi* diyerek, bugün biyoteknoloji endüstrisinde kullanılan tekniklerden -maddeninin moleküler boyutlarda manipulasyonundan- esinleniyor.

“Bir-Çocuk-derle” çizimlerinde anaokulundan çıkmış gibi görülen yazılar gelecekten bir yapay çocuğun karalamalarını ve vinyetlerini içeriyor (ayrıca bkz. Biyolojik İşlemlerin Yaratıcı Kullanımı).

İlgili Düğümküme yazıları

• Biyolojik İşlemlerin Yaratıcı Kullanımı
• Genetik Özelliklerine Göre Arkadaş Bulma Sitesi Açıldı
• Robot Başbakan

Bu ve benzeri servislerin ne suçu var? Sistem kendisi içerik üretmiyor, sistemin kullanılış biçimi konusunda insanları yönlendirmiyor. John Doe seçiyor sakıncalı dosyayı oraya yerleştirip başkalarıyla paylaşmayı. Sistemin sağladığı şeyler disk alanı, yüklemek için araçlar vs değil mi?

Gün geçtikçe daha çok sayısallaşan, teknolojik araçlar sayesinde birbirine daha kolay ve hızlı bağlanan hayatlarımızda yeni sayılabilecek bir bahistir dijital meta paylaşımı. Kafalar eski, toplumun davranışı yeni.

Cezalar çok ağır

RS davası dünya çapında 65.000′in üzerinde besteci ve müzik yayımcısını temsil ettiğini belirten hak koruyucu kuruluş GEMA tarafından açılmış. Verilen cezanın maddi kısmı bir yana, mevcut yapının gözden geçirilip kopyalama hakları açısından denetlenmesi ve sakıncalı içeriğin temizlenmesi de isteniyor. Sanki milletin şifrelendirdiği sıkıştırılmış dosyaları açıp içine bakabileceklermiş gibi. İlginçtir, rapidshare yurdumuzda yasaklı olan siteler arasında değil. (Ne uğraşıyorsun dava mava kardeşim zaten Türkiye gibi yap, kapat musluğu – internetleri – gitsin! )

Aralarında Warner Brothers, Columbia, Twentieth Century Fox, Sony BMG ve de EMI bulunan bazı büyük medya şirketlerinin kazançlarına zarar verdikleri belirtilerek The Pirate Bay (TPB) sitesinin kurucuları Fredrik Neij, Gottfrid Svartholm Warg, Peter Sunde Kolmisoppi ve patronları Carl Lundstrom da 1 yıl hapis ve  3.6 milyon dolar maddi tazminat ödeme zorunluluğu ile cezalandırıldılar. Mahkeme TPB’cilerin bu işten milyon dolarlar kazandığını varsaymış olsa gerek, ödettirmek istemiş. Site sahipleri açıklamalarında ”Bizim için bir miyon dolar ya da bir milyar dolar talep etmeleri arasında fark yok. Biz zengin değiliz ve ödeyecek paramız yok” demişler. Hakikaten de banner reklam dışında bir gelirleri yok.  Bu dava sonucu verilen karara itiraz edilmiş, önümüzdeki yıllarda neler olacak hep birlikte göreceğiz.

Cezaların yok etmek, kafa koparmak için verilmiş olduğunu düşünmeden edemiyoruz. 

Merkezi otorite dağıtık sistemleri kontrol edebilir mi?

Bildiğiniz gibi TPB dosyaları kendisi barındırmıyor ve paylaşılma işlemini tetiklemiyor. Yurdumuzda ortalama kullanıcıya yasaklanan – ortalama üstü kullanıcı çoktan yasakları aştı bile – sistem dünyanın kullanıcısı tarafından yaşatılıyor. Ayrıca, sunucuları adem-i merkeziyetçi (dağıtık) bir şekilde başka ülkelere de yayılmış durumda. Engellenmesi pek zor. Arada sınırlar var.

Sadece teknik altyapıdan kaynaklanan durumlar da değil kontrolu zorlaştıran. Kullanıcılar ve destekçilerden büyük tepki var. Özgürlüklerinin kısıtlandığını düşünen kitle tarafından davacı grupların sitelerine saldırılar düzenleniyor. Yerleştirilen mesajların biri TPB davasının savcısı Peter Danowsky’yi hedef alarak şöyle diyordu: ”Yalan söylemeyi bırak Peter Danowsky! Sen bizi sansürle, biz de seni sansürleriz. Bu senin asla kazanamayacağın bir savaş. Öyle ya da böyle halk her zaman kazanır. İnsanlar her zaman özgürlerine sahip olacaklar. Arkamızda duran kardeşlerimizle birlikte bu savaşı biz kazanacağız!” 

Zararlı mı yararlı mı? Kime?

Müzik eserlerini serbestçe birbirimize versek ne zararı var? Karşılığında ücret ödemeden ”işitmek” gerçekten düzene zarar veriyor mu? Ağlı bağlı hayatımda bir çok kanaldan bilgilenebiliyorum. Örneğin; Engin sürekli dinlediği, sevdiği bir eseri işaretledi diyelim. Ben de bunu üyesi olduğum sosyal ağ ortamı vasıtasıyla gördüm, daha önce hiç duymadığım bir grupla tanıştım. Sevdim. Konserine gitme fırsatım olduğunda helal olsun verdiğim paraya demez miyim? Derim. Koşarak gitmem yetmezmiş gibi arkama eşi dostu takmaz mıyım? Takarım. Komşuluğum olan ağlarda bahsi geçse başkalarına tavsiye etmez miyim? Ederim. Eser sahibi, ilgilileri kayba uğradı mı?

Filmler? Günümüzde – ana akış mı desem karar veremedim – sinema endüstrisi gösterimlerden ve DVD satışlarından başka şekillerde de gelir elde ediyor. Transformers oyuncakları, konsol oyunları, Buzz Lightyear – Toy Story yatak örtüsü, Twin Peaks duvar kağıdı, Nightmare Before Christmas not defteri, Donnie Darko tişörtü. Filmini ücretsiz izlemiş olmam bu ürünleri satın almama engel olur mu? Olmaz gibi. Aksine, görmeseydim sevmeseydim nasıl ilgi duyacaktım?

Sinema salonunda film izlemek, konserde müzik dinlemek oturma odası deneyimi ile kıyaslandığında oldukça farklı ve bence hiç bir zaman terk edilmeyecek tadlar. İnternetten film indirenler sadece evlerinde film seyreden ve artık hiç sinemaya gitmeyen insanlar olabilir mi? DVD, CD de satın alırlar, internetten de indirirler, gişeden bilet de alırlar.

Bir de yazılım mevzusu var. Ticari işlerde, büyük gelir getirici düzenlerde hiç kimse yasal olmayan şekilde yazılım kullanmaz, kullanamaz. Bir sürü sebebi vardır bunun: güvenlik, destek, saygınlık, kanuni denetimler, güncellemeler, devamlılık gibi. Paylaşım ortamlarından edinilen yazılımdan genelde öğrenmek için, acaba amacıma hizmet ediyor mu sorusunun cevabını aramak için faydalanılır. Cracker kodunda, ”Yazılım işinizi görüyorsa mutlaka satın alın, maddi gelir elde etmek için kırılmış yazılım kullanmayın” denir. Çaktırmadan kullanmak her iki tarafı da, üreticiyi de ”korsan” tüketiciyi de besler aslında.

Yakından tanıdığımız bir örnek: Pazar hakimi işletim sistemi yaratıcısı Microsoft’un Windows dağıtımlarını düdükten bir şifre ile koruyor olması size komik gelmiyor mu? Başka bir sistem geliştiremeyecek kadar aptal olabilirler mi? Aksine insanların kopyalamasına müsaade ettiler de öğrendik, kullandık, tanıdık. Bugün dünyanın büyük çoğunluğu Windows’u ‘bilgisayar’ zannediyor, işletim sistemi nedir, başkaları var mı bilmiyor, merak da etmiyor. İyi bir iş bulabilmek için Word, Excel’i mutlaka bilmem lazımı biliyor. Yüz küsür dolarlık lisanslı CD satışından uğradığı varsayılan zarara karşılık, bağımlılığımızı kazandılar. Çok büyük bir kazanç. Aslında hala kendize uygun bir Linux dağıtımı seçip Ms platformu muadili araçlara hiç bir ücret ödemeden sahip olabilirsiniz, eskiden de olabilirdiniz. Bak sen paylaşımın gücüne, yıllar yıllar yıllar öncesinden geliyor. Belki de nördlerin insanın tabiatı ve eğilimleri hakkında hepimizden çok daha fazla bilgi sahibi olduklarının ispatıdır bu. Hepimiz yasakları delmek, engelleri aşmak istiyoruz değil mi?

Dijital paylaşım çok zararlıdır, çalmaktır, sadece alır götürür diyemeyiz diye düşünüyorum. Döngü halinde birbirini tetikleyerek etkileşen, daha karmaşık bir durumla karşı karşıyayız. Üreteni de tüketeni de bir biçimde etkiliyor. 

Yeni dünya, yeni yayım biçimi

Müzik ve film üreticileri pazarın yeni davranış biçimlerine çoktan uyum sağladı bile. İnternette albümlerin bütün haliyle filmlerin, üreticileri tarafından serbestçe dağıtıldığını görüyoruz. Zaten müzisyenler albüm satışından değil, canlı icralarından maddi gelir elde ediyor. Sinema endüstrisi çalışanları, elde ettikleri tanınırlık bilinirlik sayesinde gelecekteki bir üst seviye işi belki de insanların paylaşmışlığı sayesinde alabiliyor?

Internet reklamlarının satışlara olan katkısının tam olarak tespit edilemeyişi gibi bir durum var ortada. Paylaşımın rakamsal etkilerini kimse bilemiyor.

Sen yeter ki iyi bir şey yap, para harcaman gerekmiyor, organik kampanyan zaten kendi kendine yürüyor. Kontrol yok, zorlama, hipnotize etme, yönlendirme yok.

Bir bağış (”donation”) kültürü oluştu internette, ücretsiz verilen metalara karşı bir takdir mekanizması, gönlünden ne koparsa. Uluslara göre farklılık gösteriyor olması bir yana, genelde kullanıcıların üreticileri gerçekten takdir ettiklerini görüyoruz. Ne güzel, kendi kendine oluşmuş ağlı bağlı ahlak. 

Kendini adaletin güçlü kollarına bırak

Hedefler belirleyerek merkezden yayan, kitabından türlü stratejiler kullanan popüler medya hizmetleri veren şirketlerin meta paylaşımınının karşısında durması, bundan korkması çok doğal. Bilmiyor, tanımıyor, anlamıyor, yaşamıyorlar. Yazılmadı, çizilmedi, ispatlanmadı, denkleme dönüştürülmedi, henüz kayıtlara geçmedi.

Savaş Napster, Kazaa gibi örnekler ile başlamıştı, halen devam ediyor. Muhtemelen 50 üstü yaşlarında olan mahkeme mensuplarının ilk başta basit bir korsan kopyalama hadisesi gibi görünen bu konuyu tam olarak anlayıp değerlendirilebileceklerini düşünmüyorum. Onlar başka bir çağın evlatları. Bu konularda çalışmalar yapılacağına, sosyal adalet için, yeni hayatı anlamak adına ilerlemeler kaydedilmesi için girişimlerde bulunulacağına göze batan, tehlikeli gibi görünen oluşumlara sırayla saldırılıyor.

Değişen dünya düzeninin oluşturduğu bilinmeyenlerin kabarık faturası RS ve TPB gibi servislere kesilerek benzeri yapılar kurma ihtimali olan yeni nesle de gözdağı verilmiş oluyor.

Yok edici cezalar ve yaptırımlar üreticilerin haklarını sözde korurken aslında aynı zamanda ağlı yayım sayesinde elde edilecek yan kazançları da engellemiş olmuyorlar mı?

Ben yeni dönemi yaşayan bir insan olarak paylaşmanın herkes için öyle ya da böyle faydalı olacağını düşünüyorum.

Etiket bulutları sembolik verim düşüşünün bir göstergesi diye yazıyor Jodi Dean.  Anlam yer değiştiriyor frekans ile, uzaklık ile, süre ile. Düğümküme’de hemen yan barda veya webde bir çok yerde rastladığımız bu bulutları eleştiriyor Dean. Etiket bulutlarının İletişim Kapitalizmi‘nin bir göstergesi olduğunu savunuyor. Ben de buraya önemli gördüğüm yerlerini fazla gecikmeden hem olduğu gibi hem evire çevire yazıyorum.

Etiket bulutları sembolik verim düşüşünün bir göstergesidir.

Hangi kelimeler daha fazla tekrar ediyor, hangi kelimeler birbirileriyle daha fazla birarada kullanılıyor bunları gösteriyor. Kombinasyonlar yoğunluğa karar veriyor. Temalar veya cümleler yerine kelimeler önem taşıyor.

Peki ne kaybediyoruz? Baskın veya pasif konuşma arasındaki farkı anlama becerisi. İroni. Ton. Eleştiri.

Etiket bulutları iletişim kapitalizmine geçişin bir örneği (İletişim Kapitalizmi kavramı üzerine ayrıca yazılacak). Mesaj ekonomisinden katılım ekonomisine geçişin göstergesi.

Okur-yazarlık sonrası (post-literate) dönem. Katılımcı birleştirici medya dönemi. Etiket bulutları yazılı metinden çok podcast’e yakın.

Etiket bulutu görsel-kelimelerden oluşuyor. Görsel-kelime bir şiddeti simgeliyor. Okuyucunun anlamasını istemiyor, hissetmisini ve sadece kendisinin varlığını bilmesini istiyor.

(Rus avant-garde posterlerinde de kelimeler şiddeti çoşkuyu gösteriyor, ancak o zamanlar amaç kelimelerin kendi anlamlarını bozmak, kırmak, yeni anlamlar yüklemek. Oysa etiket bulutlarındaki kelimeler iletişim kapitalizminin araçları, yani anlamın kaybolmasını, savı, tartışmayı, karşı olmayı engelliyor. Herhangi bir kelime etkiet bulutuna dahil olabilir. Atatürk’un Nutuk’undan da, Hrant Dink’in bir yazısından da, Marx’ın Kapital’inden de, Khrushchev’in bir manifestosundan da etiket bulutu yapabilirsiniz.)

Bir etiket bulutuyla tartışamazsınız, çelişemezsiniz. Etiket bulutu bir taraf tutmaz, sadece bir anı işaretler. O anın önemini işaretler, yani tekrarın yoğunluğunu gösterir. Etiket bulutu şiddeti gösterir ama bir soruşturmaya davet etmez, bu şiddete neyin teşvik ettiğini belirtmez. Anlamadan temsil etmeyi önerir.

Etiket bulutu ayrıca şunları içerir:

• Arşiv – depolama ve sıralama kapasitesi
• Toplama – depoladığımızı geri alabiliyor muyuz?
• Kombinasyon ve remix – bunları kullanarak yeni bir şeyler yapabiliyor muyuz?
• Mobil olma – başkasına gönderebiliyor muyuz?

Etiket bulutuyla gelen meta-veri parazit olur. Bir konuşmanın etiket bulutuna baktığınızda ancak “demokrasi ve politika hakkında çok şey söylemiş” diyebilirsiniz…

* Yukarıdaki görsel bu yazının etiket bulutlanmış halidir.

Askeri Altyapı Sanatı başlıklı yazıda bahsettiğimiz sanatçı Trevor Paglen yarın İstanbul’da. Paglen CIA ajanlarının dünya üzerindeki hareketlerini, belirsiz zamanlarda kalkıp inen istihbarat uçaklarını, gizli askeri üsleri, faili meçhulları buluyor. Paglen’in işleri “olmayan” merkezleri araştırıp belgeleme (askeri kamplar), şüpheli takip etme (milli istihbarat teşkilatının hareketleri), saklı altyapıları ortaya çıkarma (devletler üstü çalışan Ergenekon vb.) gibi eylemlerden oluşuyor.

Ayrıca Trevor Paglen’in yeni kitabı Haritada Boş Noktalar çıktı.

Yarınki konuşmanın resmi ilanı şöyle:

Trevor Paglen
“Haritada Boş Noktalar: Devletin Gizliliği ve Görünürlüğün Sınırları”
26 Haziran Cuma, 18.00
İTÜ Mimarlık Fakültesi 109 (Taşkışla, Taksim)

Bu konuşma, Garanti Galeri, Platform Garanti’nin “Disiplinlerötesi” konferans dizisi ve 11. Uluslararası İstanbul Bienali’nin “Kırmızı İplik Konuşma ve Sohbetler” dizisi kapsamında, İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi işbirliğiyle gerçekleştirilmektedir.

Coğrafya uzmanı ve sanatçı Trevor Paglen bizleri ABD’deki devlet sırlarının, örtülü ödeneklerin, gizli askeri üslerin ve “kayıp edilmiş” insanların dünyasında, askeri oluşumların ve istihbarat kurumlarının içyüzünü bilen kişilerce “kara dünya” olarak adlandırılan bir alanda yolculuğa çıkarıyor. Paglen, Nevada çölünde “var olmayan” Hava Kuvvetleri ve CIA üslerinden, Afganistan’daki gizli hapishanelere ve yaşadığımız yere ürkütücü derecede yakın olan çok daha puslu “kara bölgelere” doğru katettiğimiz bu yolda, konuşmasıyla bize rehberlik ediyor. Çalışmaları boyunca ürettiği ve topladığı yüzlerce imgeyi kullanarak, “kara dünya”nın iç çelişkilerinin, güncel zamanlar hakkındaki düşüncelerimizin bağlamını oluşturan tuhaf görsel, estetik ve epistemolojik kuralları nasıl yarattığını gösteriyor.

Trevor Paglen Berkeley, California’da yaşayan bir sanatçı, yazar ve California Berkeley Üniversitesi Coğrafya Bölümü’nde çalışan bir deneysel coğrafya uzmanı. Paglen, dünyayı anlamak üzere alışılmadık, ancak üzerinde titizlikle çalışılmış yöntemler inşa etmek için toplumsal bilimler, güncel sanat ve daha karanlık disiplinler arasındaki sınırları bilerek bulanıklaştırıyor.

Sanatçının işleri, Berlin’de Transmediale.08 Festivali’nde, Pittsburgh’da Andy Warhol Müzesi’nde (2007), Philadelphia’daki Güncel Sanat Enstitüsü’nde (2007) ve Kunstraum Munich’te (2006) sergilendi.

Paglen’in, A.C. Thompson ile birlikte yazdığı ve 2006 yılında Melville House tarafından yayımlanan ilk kitabı Torture Taxi: On the Trail of the CIA’s Rendition Flights (İşkence Taksisi: CIA’in Hayalet Uçuşlarının İzinde), ABD Merkezi Haber Alma Teşkilatı’nın (CIA) “olağandışı teslimat” programı hakkında sistematik bir bilgi sunan ilk kitap oldu. Yine Melville House tarafından 2007 yılında yayımlanan ikinci kitabı I Could Tell You But Then You Would Have to be Destroyed by Me (Sana Anlatabilirdim Ama Sonra Seni Yok Etmem Gerekirdi) ise okurlarına “kara” askeri programların görsel kültürünü inceleyen bir çalışma sunuyor.

www.paglen.com

*Konferans dili İngilizcedir, simültane çeviri vardır.

Görsel: The promise of noöpolitik

ABD hükümet yetkilileri, İran’daki tartışmalı seçimlerin ardından televizyon ve gazetelerde şaibeli seçim gibi kelimeler kullanmamaya özen gösteriyor. Ne de olsa başka devletin içişleri, mantıklı. Fakat sosyal medya ile izlenen strateji o kadar diplomatik değil, daha ağlı-bağlı, daha noöpolitik. Peki nedir bu noöpolitik?

New York Times haberine göre ABD hükümeti basın sözcülerinden Jared Cohen, Twitter ortaklarından biri olan Jack Dorsey’den ilginç bir istekte bulunmuş: Twitter sistemini geçici olarak devre dışı bırakacak olan bakım çalışmalarının ertelenmesi. Sebep, İran’da seçim sonrası halk tepkilerinin Twitter’da yarattığı dalgalanmanın hızının kesilmemesi. Bu tepkilere bir örnek @StopAhmadi adlı kullanıcı.

Önceden Venezuela, Haiti, Irak, Türkiye ve daha birçok yerde doğrudan girişimleri ile bilinen Amerikan dış politikası, bu sefer dalgayı başlatmak yerine başlamış bir dalganın arkasına geçmeyi ve dalganın kırılmasına sebep olacak etmenlerin önünü kesmeyi tercih ediyor. Twitter’dan yapılan istek böyle bir çaba.

ABD hükümetinin bu hareketi, dağıtık iletişim kanallarının ve ana-akım sosyal ağ sistemlerinin politik bir amaç doğrultusunda “hafifçe” kullanılmasına güzel bir örnek. Bu tarz ağlı-bağlı politikalara Noopolitik de deniyor.

Noöpolitik Nedir?

Noöpolitik, ağlı-bağlı politikadır. Siyasi amaçların, halkla ilişkilerin ve sivil toplum hareketlerinin püsür olması ve bu püsürün bir devlet politikası doğrultusunda şekillendirilmesi ve kullanılmasıdır.

Daha detaylı bilgi için

• “The Emergence of Noopolitik: Toward an American Information Strategy” - John Arquilla & David Ronfeldt, Rand Corporation

Resim kaynak: http://www.dieselsweeties.com/shirts/elitism/

Aktivite teşvik edildikçe daha fazla insan yazıyor, konuşuyor, oynuyor, tartışıyor. Gürültü artırıyor. Bulmak, dinlemek, takip etmek zorlaşıyor. Arzulanan içeriğe ulaşmak daha fazla zaman ve emek gerektiriyor.

Öneri sistemleri gürüştü patırtı içinde yön bulmaya yarıyor fakat

Bu problemle boğuşan servislerin kullandığı öneri sistemleri bilgisayar kafası ile çalışıyor. Bilgisayarın yargı mekanizması insan kadar gelişmediği için bilgisayarın önerisi kullanıcıya insan gibi güven veremiyor. Algoritma ne kadar iyi olursa olsun, arayüz insan olmadıkça bilginin değeri düşüyor.

Bu durumda içerik filtresi olarak insan önem kazanıyor. Tanıdığın, bildiğin, güvendiğin insanın yolladığını okuyorsun, gösterdiğine bakıyorsun, tavsiye ettiğini alıyorsun. Bu internetten önce de böyleydi şimdi de böyle. Farklı olan, bugün kimin etkili olduğunu, kimin tavsiye ettiğini, bilginin nerelerden geçtiğini izleyip ölçebiliyoruz.

Yukarıda yazdıklarımın ticari ve kültürel olarak iki açılımı var

Ticari yapılar içerik kalitesini yüksek tutmak ve kullanıcı akışını istediği gibi yönlendirmek için hakim bakış açılarına yatırım yapıyor. Bu teşvikler, fikirlerini, tercihlerini, hayatlarını şöhret ve dolaylı yoldan para amacı güderek belgeleyen reality show katılımcıları gibi garip bir üretici toplumu doğuruyor.

Üretimin bu şekilde ticari teşviklerle “ayağa düşmesi”, standartları daha yüksek olan üreticileri ana akım sistemlere yabancılaştırıyor. Bu yabancılaşmanın muhtemel sonucu kapalı devre elit ağların oluşması.

Elit ağlara günümüzden üç örnek

Publish2 – Gazetecilerin bağlantı paylaştığı ağ. Kullanmak için gazeteci olduğunu belgelemek gerekiyor. Ana akım versiyonu: Delicious

Vimeo – Vimeo kendisini yaratıcı insanların videolarını paylaştığı saygı duyulan bir ortam olarak tanımlıyor. Ana akım versiyonu: YouTube

ffffound – Davetiye ile üye olunabilen resim imleme servisi, tasarımcıların ve sanatçıların favorisi. Ana akım olarak tam karşılığı yok.

Fransa’nın “dans ve yeni teknolojiler” alanındaki öncü topluluğu Cie Mulleras İstanbul’da. Sahne sanatları ve yeni teknolojiler alanındaki üretime odaklanan boDig‘in davetiyle Cie Mulleras 10 Haziran 20:00’de Talimhane Tiyatrosu’nda bir gösteri yapacak.

boDig (beden odaklı ifadeler girişimi derneği), Fransız Kültür Merkezi desteği ve Kurye Organizasyon işbirliğiyle Cie Mulleras’ın “Traces-96 Détails” adlı dans ve multimedya gösterisini sunuyor.

Sahne sanatları ve yeni teknolojiler alanındaki üretime odaklanan boDig, Eylül 2008’de “ara-yüz(süz) / bedenler ve teknolojiler” adı altında düzenlediği uluslararası etkinlikler serisinin ardından bu sonbaharda organizasyonunu “Fransa’da Türkiye Mevsimi” kapsamında, İstanbul ile eşzamanlı olarak Paris’e de taşıyacak. Bu sürecin bir başlangıcı olarak boDig, Fransa’dan bir dans topluluğunu Talimhane Tiyatrosu’nda 10 Haziran 20:00’da gösteri yapmak üzere davet ediyor. boDig ve Kurye işbirliğiyle Kurye Video Festivali programında yer alan bu çalışma, son derece titizlikle hazırlanmış görsel bir şölen niteliğinde.

Didier ve Magali Mulleras’ın 1986 yılında kurduğu Cie Mulleras dans ve yeni teknolojiler alanında üretim veren ilk topluluklardan. Kurulduğu dönemden beri kesintisiz olarak gösterilerini sunan topluluğun 25’ten fazla koreografik çalışması var. Yapıtları şimdiye kadar, aralarında Monaco Dance Forum, ICA Institute of Contemporary Art – Londra, Centro Cultural de Bélem – Lizbon, Centro ITAU Cultural – Sao Paulo, Montpellier Danse, Dance on Camera Festival – New York, Festival SeNef – Séoul ve ISEA’nın da bulunduğu pek çok önemli organizasyonda gösterildi.

Multimedya sanatçısı Nicolas Grimal’in topluluğa katılmasıyla birlikte, Cie Mulleras 1998’den bu yana çalışmalarını önce web ortamında oluşturuyor, ardından sahne çalışmasına dönüştürüyor. Bundaki amaç yeni teknolojilerin önerdiği ifade biçimlerini araştırıp daha sonra dans, müzik, video, interaktif ve multimedya bölümler arasında etkileşimin olduğu sahne çalışmaları oluşturmak.

Topluluk, bu yöntemle oluşturduğu ilk çalışması “mini@tures” ile 2000 yılında büyük bir çıkış yapıyor. Hareket içeren kısa kesitler, mikro-filmler olarak web ortamında yer alıyor. 100 adet video-klip daha sonra sahne çalışması için ana malzemeyi oluşturuyor. Web, sahneye yönelik yeni bir üretim alanı olarak değerlendiriliyor. Bu yeni alanda, dans ve imge arasındaki ilişki yoluyla sahne çalışması ve multimedya arasında köprü kuruluyor.

“96 Détails” ise koreografiye grafiksel bir estetikle yaklaşan interaktif kullanıcıya yönelik bir web çalışması olarak başlıyor. 96 sayısı, bir kübün her yüzeyinde eşit 16 karenin toplamını yansıtıyor. Kullanıcı, topluluğun internet sitesindeki 96 adet dans sekansında zaman, mekan, yön, ses ve renk üzerinden değişiklikler yaparak kendi koreografik seçimini oluşturabiliyor. İstanbul’da gösterilecek “Traces-96 Détails” ise bu çalışmanın sahne ürünü. Web’den sahneye geçişte bu çalışma, görselliği dramaturjik bir öğe olarak kullanan, dijital sanatlarla canlı sanatlar arasındaki ilişkiye dayanan bir araştırma niteliğinde. Başlıca imge, hareket, ışık, ses, metin ve grafik öğelerden oluşan bu çalışma multimedya estetiğinin sahne üzerinde bir güzellemesi. Aynı web’de olduğu gibi farklı modüllerden oluşuyor. Web ortamındaki versiyonlarına topluluğun internet sitesinden girilip oynanabiliyor, sitelerinde bulunan video kesitlerinden ise web çalışmalarının sahne ortamına nasıl taşındığı izlenebiliyor. www.mulleras.com

Topluluk ile ilgili yurtdışı basından kesitler:
“Mulleras yenilikçi, ve bilgisayar teknolojisini ilginç şekillerde kullanan az sayıdaki topluluklardan.”
The London Times

“Mulleras dijital sanat alanının önemli araştırmacılarından.”
Ballet Tanz

“Mulleras, Avrupa’nın en önde gelen dans topluluklarından. Çığır açan dans/teknoloji çalışmalarından birini görebilmek için nadir fırsatlardan biri.”
ICA London

“Yeni dans çalışması “Traces” alışılmış kodların ötesine geçiyor, seyircinin kendi okumasını yapabileceği anlar ve durumlar sunuyor.”
Danser

Gösteri bilgileri:
Traces – 96 Détails
Cie Mulleras: Didier Mulleras, Magali Mulleras, Nicolas Grimal, Elisabeth Nicol, Severine Prunera
Yer: Talimhane Tiyatrosu
Tarih: 10 Haziran 20:00
Biletler: 15 TL (tam), 10 TL (öğrenci)
Biletileri gösteri öncesi Talimhane Tiyatrosu’ndan temin edebilirsiniz.
www.talimhanetiyatrosu.com
www.bodig.org
www.mulleras.com
www.kuryevideo.org

Tiananmen Meydanı: Adam ve beyaz lamba resmedilecek mi, edilmeyecek mi?

Tiananmen Meydanı: Sadece Thomas Kinkade resimleri mi yapıyorsunuz?

Tiananmen Meydanı: Lambasız Kompozisyon

Tiananmen Meydanı: Resmi aldığınız zaman adamı ekleyebilirsiniz.

Tiananmen Meydanı: Sanat ürünlerimiz sizi tamamıyla tatmin edecektir.

Tiananmen Meydanı: Online ödeme için lütfen talimatları takip ediniz.

Tiananmen Meydanı: Çinliler tarihi unuttular.

* Son yazı/görselin kabaca tercümesi:

Merhaba,
Resmi yeni gördüm. Ancak bu tip politik resimler yapamadığımız için üzgünüm. 1989′da lisedeyken bu olaya ihtirasla bağlanmıştım. Hükümetin tamamen hatalı davranmış olduğunu biliyorum. Bugün ben unutmadım ama çoğu Çinli tarihi unuttu.

Ancak bu tür resimler yapmak Çin’de yasal değil. Sanatçılarımız da bu tür çalışmalar yapmaz.

Elinizde başka resimler var mı?

Ve Çinli misiniz?

Saygılar,
He