Sanat ve teknoloji ilişkisi, sanatın klasik anlamda ‘kendi dışında’ olanla tek ilişkisi değil; 60 sonrası sanat, sadece teknolojiyle değil herşeyle etkileşim içinde diye düşünüyorum. Bir örnek vermek gerekirse 60-70′lerde yaygın olan Minimalizm sanayi toplumundaki üretimle bağlantılı olarak kitlesel olarak üretilmiş, insan eli değmemiş hissi veren nesneleri müze ve galerilere getirmişti. 90′lardan günümüze ise batı ülkelerinde hizmet ve bilişim sektörleri, üretimden sektöründekilerinden daha çok insana iş sağlar oldu. Bunun bir uzantısı burada sıkça bahsedilen dijital teknoloji ile ilgili gelişmelerin etkisinde yapılan sanat, diğeri de hizmet sektörü ve medyadaki doğrudan teknoloji ile ilgili olmak zorunda olmayan (reality show’lardan, haber programcılığına, oradan BBG tarzı yarışmalara değişik örnekler verilebilir; son İstanbul Bienali’nde de bunlara gönderme yapan çok örnek vardı), hayatımızı değiştiren yenilikler..

Sanatın ve teknolojinin yollarının sık sık kesişmesini bir birleşme olarak görmek, gerçekten bir birleşme olursa sanat diye bir şeyden bahsetmemizin anlamsızlaşacağı bir yana, sanatın aslında her alan ile kesişme potansiyeline sahip olduğunu ve bugün için dijital teknolojiler yenilik olduğundan bu alandaki üst üste gelmelerin daha çok gözümüze battığını göz önüne aldığımızda, hızlı verilmiş bir karar gibi gözüküyor. Ben şahsen sanatın hiçbirşeyle birleşmediğini ama işine gelen herşeye musallat olabildiğini düşünüyorum..:)

Nasil bugun biyoloji farkli elemanlarin etkilestigi bir sistem olarak goruluyorsa (systems biology), sanatta da ister topluma bak ister icine bak sonucta bir sisteme bakiyoruz. Butun bu teknolojik arac gerecler (mikroskop, teleskop, bilgisayar, programlama dilleri, vs.) bu bakisa hizmet ediyor. Picasso’nun tuvalindeki cizginin incelenmesi ile yasadigi donemdeki dusunceler sisteminin incelenmesi birbiriyle iliski icinde yapildiginda ancak anlamli olabilir. Rosalind Krauss gectigimiz yuzyilin sanatini bu sekil okuyabilen ender insanlardan biri olarak gosterilebilir.