Obama’nın açıklamasını burada izleyebilirsiniz
https://donate.barackobama.com/decision

“Public Finance” ne demek?
http://en.wikipedia.org/wiki/Public_finance

Politik Kampanya Finansman Türleri
http://en.wikipedia.org/wiki/Campaign_finance

“Silah ureticisi bir ailenin verdigi para ile 2000000 tane John Doe’nun para vermesini nasil ayni kefeye koyarsin?”
Aynı kefeye koymadığım çok açık.

“bugun oy vermek ve para vermek ayni seyler”
Mikro destek oyun ta kendisidir. Ben de böyle söylemiştim zaten.

@Etkin bugun oy vermek ve para vermek ayni seyler. Parayi bir seferde aldiginda merkezi, ufak bagislar ile topladiginda ise dagitik bir destek aliyorsun. Hangisi daha saglikli? Ben demokrat adayin tutumunu %100 acik ve saglikli buluyorum. Silah ureticisi bir ailenin verdigi para ile 2000000 tane John Doe’nun para vermesini nasil ayni kefeye koyarsin? Silah ureticisi aile savasa girelim diyecek, iki ulkeyi birbirine dusurup silah satalim dicek. John Doe’larin aileleri ise ogullarinin savasta olmeleri fikrine hic sicak bakmazlar diye tahmin ediyorum. Parayi kimden aldiginin felaket buyuk onemi var. Bazi insanlar kimden para aldiklarini bilememelerinden duyduklari rahatsizlik yuzunden bankalar yerine alternatif kredi kurumlarina yoneliyordu: http://www.dugumkume.org/hey-corc-versene-borc/

Temkinli tavrımdan dolayı muhafazakar bir tutum sergilediğim düşünülebilir ama ben başka bir dünyanın mümkün olduğuna inananlardanım. Bu yüzden politik gelişmeleri, çıkışları daha geniş bir pencereden değerlendirmeye çalışıyorum. Obama kimdir, oran kimdir? Bu insanlar toplumla nasıl iletişim kuruyorlar, çıkar çevreleri ve/veya destekçilerle nasıl iletişim kuruyorlar vb soruların cevaplarını arıyorum. “Obama geliyor”dan ziyade, “obama gelince olacaklar” cümlesini daha anlamlı buluyorum.

“amerikanvari” ve “cilali” sözcükleri tabiki eleştirel yakıştırmalar. Zamanında Cem Boyner de benzer bir seçim kampanyası yapmıştı. Ancak hedef kitlesi açısından eleştirilecek bir durum yoktu ortada. Baskın Oran’dan şahsen haz etmiyorum. Pek çok kişinin iyi niyetini ister-istemez sömürdüğünü düşünüyorum. Kampanyası boyunca tüm azınlıklara şeker dağıtmasını akla mantığa uygun bulmuyorum. Daha önce de bahsettiğim gibi azınlıkların çıkarları birbirleriyle doğal olarak çelişir. Kürt toplumunun haklarıyla, eşcinsel toplulukların haklarını aynı kişi savunamaz(belki örgütlü bir parti yapabilir bunu). Oran’ın bu indirgemeciliğini amerikanvari ve kampanyasını ise cilalı buluyorum. Cilalı ve amerikanvari sözcüklerinin sana hiç bir bilgi çağrıştırmaması şaşırtıcı.

“Tipografisi çalışılmış iyi tasarlanmış bir web sitesi cilalı mıdır?”
@arıkan, Comic Sans kitlesiyle, Helvetica aracılığıyla iletişim kurmaya çalışmak cilalı bir yaklaşımdır. Nitekim Oran, cihangir helvetica’sının oylarını alabilmiş, haklarını savunmaya talip olduğu azınlıklara ulaşamamıştır.

“Etkin sen içerik veya yöntem’den birini tercih edebilirsin. Ben bunların ikisiyle de ilgilenip ikisini de ayrı ayrı değerlendirmeyi tercih ediyorum.”
Evet ben içeriğin daha önemli olduğunu düşünüyorum. Söylemi tutarsız, ilişkileri belirsiz bir politikacıya sırf SMS’le para topluyor destek vermek tekno-kültürel eleştiriden ziyade tekno fetişizm olurdu heralde. Sen böyle yapıyorsun demeye çalışmıyorum. Ama içeriği ve yöntemi değerlendirmek ayrı birşey, bu değerlendirmeyi sonuçlandırıp “destek vermek/vermemek” ayrı birşey. Eğer mesele birine destek vermekse yöntem önemsizdir kanımca.

“Nakşibendi hakkında kitap okuyorum, gelişimini, yöntemlerini inceliyorum diye bana tarikat sempatizanı diyebilir misin?”
@arıkan, seni şahsen tanımıyorum. Heralde değilsindir. Ayrıca benim kişileri beslendikleri kaynaklar ile değerlendirmem söz konusu değil ki zaten. Yöntem(süreç) değil de, içerik(sonuç) dememin sebebi de bu. Ama tutup da bilmem ne tarikatından alıntı yaparsan huylanırım. Çünkü dogmatik bir bir dünyaya kapı açmış olursun. Buradaki unsur, senin bir entelektüel olarak neyi incelediğin değil, nasıl bir sonuca vardığın. Yani toplamdaki söylemindir önemli olan. Tıpkı Obama’nın nasıl para topladığı değil de o parayla ne yapacağının daha önemli bir unsur olması gibi.

“Siyaset ve toplumbilim özellikle sanat ve teknolojiyle ilişkisi açısından Düğümküme’de sık sık konu oluyor. Bu bağlamda Obama hakkında tartışmak bana gayet olağn geliyor…”
Murat Germen’in de bahsettiği gibi taraflar peşin hükümlü ve fanatik tutumlar sergileyebiliyor konu politika olunca. Siyaset ve toplum biliminin, teknoloji ve sanatla olan örtüşmeleri düğümkümenin konusu olmalıdır bence de. Zaten oluyor da. Ama obama gümbür gümbür geliyor demeyi neyle örtüştürüyorsun anlayamadım. Yavan siyaset tartışmalarını bağımlı/bağımsız medya yeterince yapıyor zaten.

Aynı şekilde “cilalı” sıfatını kullanırken de sanki demek istediğin başka bir şey var, onun yerine kullanıyormuşsun gibi geliyor bana. Tipografisi çalışılmış iyi tasarlanmış bir web sitesi cilalı mıdır? İyi ışıkta çekilmiş bir fotoğraf cilalı mıdır? Hepimiz iyi tasarım yapmaya çalışırken cilalı mı yapmaya çalışıyoruz? Mesajını topluma daha iyi iletmeye çalışmak için yapılanlar sonuçta cilalı kampanya üretilmesine mi sebep oluyor?

Etkin sen içerik veya yöntem’den birini tercih edebilirsin. Ben bunların ikisiyle de ilgilenip ikisini de ayrı ayrı değerlendirmeyi tercih ediyorum. Obama’nın yöntemiyle ilgilenmem sandığın gibi Obama’nın görüşlerini tuttuğum için değil, yöntemini ve kişiliğiyle ayrı ayrı ilgilienebildiğim için. Mesela politik olarak karşı olduğum halde AKP’yi de inceliyorum, incelemek zorunda olduğumu hissediyorum. Gidip Nakşibendi tarikatı hakkında kitaplar alıp okuyorum… bu benim için bir öğrenme işlemi. Şimdi Nakşibendi hakkında kitap okuyorum, gelişimini, yöntemlerini inceliyorum diye bana tarikat sempatizanı diyebilir misin?

Şunda haklısın, bu Düğümküme yazısı Obama’ya olan sempatimin tonunu içeriyor. Ancak yöntemi hakkında henüz bir şey yazmış değilim, yorumlarda yöntemiyle ilgilendiğimden bahsetttim, ayrıca bir yazı planlıyorum. “Yöntemine değinmek yoluyla Düğümküme’nin konusu yapmak” yorumun için ben bir yorum yapamıycam.

Siyaset ve toplumbilim özellikle sanat ve teknolojiyle ilişkisi açısından Düğümküme’de sık sık konu oluyor. Bu bağlamda Obama hakkında tartışmak bana gayet olağn geliyor, fazla önem verdiğimizi değil tersine birbirimizden öğrendiğimizi düşünüyorum.

@dara, bu bence de iyimser bi bakış. Oysa mikro ya da makro bağışlar özü itibariyle birbirlerinden çok uzak değiller. Ben bu yüzden yöntemden çok içeriğin önemli olduğunu düşünüyorum. Mahallene cami yapılması için cami yaptırma derneği olarak şeffaf bir mikro ödeme sistemi kurabilirsin ya da mahallenin en zengininden tek seferde alabilirsin ihtiyacın olan parayı. Oysa burada önemli olan, camiye ihtiyacın olup olmadığı veya esasen cami isteyip istemediğindir. Yani yöntem değil, içeriktir önemli olan. Obama’yı destekleyen bir seçmen oyundan öte parasını verdiği Obama’dan kendi maddi çıkarları veya ideolojik görüşleri doğrultusunda hareket etmesini bekleyecektir. Bağış yapan tarafın bir silah üreticisi veya john doe olması önemli değil.

@arıkan, “Obama’nın senin dikkatini çeken “yöntem”inden de ağır basan, “asıl içeriği” budur derken kimliği, söylemi ve ilişkilerine odaklanmalıyız demekteyim. Demokrat partinin zenci adayının, adaylığı kesinleşir kesinleşmez İsrail’le fingirdeşmesi, yani Oreo’luğudur önemli olan. Nasıl para topladığı o kadar önemli değil.

Yöntemi tartışmak gerekirse;
Seçimin asıl mikro ödemesi oydur. Oyunu verirsin karşılığını beklersin. x partisinin seçmeni olarak sadece rakamsal, anonim ve anlık bir örgütlenmeye dahil olursun seçim esnasında. Seçim bittiğinde tüm partiler seçmenlerine karşı sorumludurlar. Eğer, yükümlülüklerini yerine getirmezlerse bir sonraki kapalı oylamada alacakları oyları etkilenir vs…

Anonim olmayan desteklerde ise iki seçim arasında hesap verilebilirlik öne çıkıyor. Ve A partisini destekleyen X şirketi seçim dışında da örgütlü bir yapısı olduğu için A partisine hesap sorabilecek güçtedir. Burada sadece maddi bir destekten söz etmek yanlış olur. Örneğin türkiye’de CHP’nin alevi kesim ile böyle bir ilişkisi vardır. CHP bu örgütlü kesimden oy isterken onların çıkarlarına uygun hareket edeceğini vaad eder. Oysa mikro bağışçılar veya seçmenler iki seçim arasında kaynar giderler. Çünkü X partisinin hesap vereceği bir muhattap yoktur ortada. Bu yüzden eğer bir bağış söz konusu ise bunun makro olması daha bile iyidir aslında.

Burada problem makro bağış yöntemi midir, yoksa bağışcının kimliği(içeriği) mi? X partisine WWF, Greenpeace veya kendinize yakın gördüğünüz diğer örgütler bağış yaptığında acaba makro bağış konusunda ne düşüneceksiniz? Bu yüzden özellikle altını çiziyorum; önemli olan bağış alanın ve verenin içeriğidir(kimliği, söylemi vs..). Mikro bağışlar, bağışcıların örgütsüzlüğü yüzünden titan şeklinde tezahür etmektedir. Oyunuz ve verdiğiniz maddi desteği geri çekme şansınız, itiraz etme gücünüz yoktur. Çünkü siz X şirketi, Y derneği, Z lobisi gibi örgütlü değilsinizdir. A partisi için muhattap değilsinizdir.

Bu yazı ve kimi yorumlarda dikkatimi çeken şey Burak’ın ideolojik yakınlık kurduğu Obama’yı, yöntemine değinmek yoluyla Düğümküme’nin konusu yapması. Obama siyaset ve toplum bilimcilerin konusudur, yöntemi ise sıradan. Zaten yöntem, tartışmanın küçük bir parçası olmaktan ileri gidememiştir.

“Baskın Oran’ın toplumla kurduğu iletişime “amerikan vari”, bunun araçlarından web sitesine “cilalı” diyerek nereye varabilirsin?”
@arıkan, bu ne biçim soru? Bu yöntemleri yüceleştirerek sen nereye varabilirsin? Tespitimde bir hata görüyorsan onu tartışalım. Ben Oran’ın bilimum ticari şirketle, azınlıkla hem gönül hem de ticari bağ kurmasını alışılmadık ve eleştirmeye değer buluyorum. Bunları zaten tartışmıştık. Oran’ın her kesime ayrı vaadler verdiğini, bu tutarsız ve genel geçer vaadlerin ise birbirleriyle çelişeceğini söylemiştim. Sonuçta Oran, sözcüsü kesildiği azınlıklara ulaşamadı bu cilalı yöntemlerle. AB grubunda ise sıkıntı çekmedi, iyi tüketicilere daha ilk günden ulaştı. Çünkü kanımca amerikanvari bir kampanya yürüttü.

Diger yandan, Obama’nin kampanya iletisim stratejisini nasil harekete gecirdiginden, mesaji nasil ulastirdigindan ve toplum uzerinde etki olusturmak icin attigi adimlardan ogrenecek cok sey var.

Mesela, topluma hitap edisini, dusunduklerini siraya dizme seklini, orneklendirirken degisik toplum tabakalarina seslenisini ogretici buluyorum. Ayrica, orgutlenme sekli de dikkate deger bir durum: Obama meydanlara seslenmek yerine bir cok defa mahalli gruplara/orgutlere seslendi. Kiliselerde, kutuphanelerde, halk evlerinde kucuk kitleler ile mumkun oldugunca birebir iletisim kurdu. Mahalli toplumlar icinden orgut liderleri belirledi, onlari kampanyanin ana temalarini anlatmak ve oy toplamak icin egitti. Butun bunlari yaparken yeni tekno-iletisim araclarini kullandi. Sadece bu yuzden bir cok genc kitlenin dikkatini cekti. Topladigi kampanya butcesinin buyuk bir bolumunu 100 dolar altinda verilen bagislar olusturdu.

Fethullah Gulen cemaatinin Obama kampanyasina benzer bir sekilde organize olduguna katiliyorum. O yuzden guclu ve son derece yaygin bir orgut. Toplumun her alaninda, yonetimlerin her tabakasinda organik bir sekilde gelisen, mevcut politik olusumlarin kisitlari icinde kalmayan bir yapi. Cok onemli bir fark: orgutun isleyisi seffaf degil, o yuzden o orgutten ogrenmek – bir parcasi haline gelmedikce – cok zor. Obama kampanyasi ise tam tersine, her detayi ag sayfasindan yayimladi. Ne kadar para topladiklarindan nerede hata yaptiklarina kadar, gorulmemis bir seffaflikla secmenlere bilgi verdi, bagi koparmadi.

Genis kitleleri harekete gecirebilme karizmasinin, tekniklerinin, toplumu mobilize edecek stratejilerinin progresif Turk politik figurlerinin en buyuk eksiklerinden bazilari oldugunu dusunuyorum (mesela Baskin Oran). Amerikan secimlerinde potansiyel liderlerin kullandigi orgutlenme modellerini, insanlari harekete gecirmek icin atilan adimlari, olusturulan iletisim stratejilerini ortaya ciktigi ulkeden bagimsiz olarak, yeni yetisen liderler ve organize olmakta zorluk ceken toplumlar icin faydali buluyorum.